VU Magazine 1992 - pagina 130

S P R E K E RS

Ooit een normaal inens ontmoet, en beviel het? Halverwege zijn betoog PROF.DR. P. SCHNABEL: OUDER EN WIJZER. herinnerde de socioloog prof.dr. P. (Paul voor de NRC-lezers) Schnabel zijn publiek nog eens aan deze bekende slogan uit de antipsychiatrie. Hij nam afscheid van het Nederlands centrum Geestelijke volksgezondheid (NcGv) met het uitspreken """" van de zogeheten Trimbosdoor Johan de Koning lezing. In 1977 trad Schnabel als .^__ onderzoeker in dienst bij het NcGv. N e t als Trimbos, die er toen voorzitter was, was hij aanhanger van antipsychiatrie en Ouder en wijzer geworden beseft de labelings- of etiketteringstheorie. hij dat psychische stoornissen altijd Het leed dat psychiatrische patiënten zuUen bestaan, ook als je de samenondergaan, werd volgens deze theoleving verandert. rieën door de maatschappij veroorDe relatie tussen psychische kwalen zaakt. De patiënten waren eigenlijk en de sociale omgeving van de paoriginele en creatieve geesten die tiënt blijft echter interessant, vindt een stigma kregen opgelegd door Schnabel. Maar dan moet niet meer hun omgeving: hun familie en hun worden geredeneerd vanuit medeHjcollega's, en niet in de laatste plaats den met de patiënt; er moet juist door de psychiatrische ziekenhuizen worden gekeken naar de schade die waarin zij uiteindeHjk van hun vrijzij hun omgeving berokkenen. Gek heid werden beroofd. gedrag is gekmakend, want het verDie ideeën van de antipsychiatrie oorzaakt twijfels aan de eigen idenhadden h u n functie en hebben ertoe titeit. Dat men uiteindelijk zichzelf geleid dat patiënten niet meer zo beschermt en de ander voor gek vaak worden opgesloten. Maar een verklaart, kun je niemand aanrekeaanhanger is Schnabel niet meer. nen, want men heeft - zoals de titel

Normaal

40

vu MAGAZINE MAART 1992

, van de lezing aangaf - ' h e t \ recht om niet gestoord te l worden'. De lezing van Schnabel was inhoudelijk verrassend en had een gedegen opbouw, met een leuke anekdote aan het begin en een goed geformuleerd slot. D e toon was levendig en de gebaren waren hooguit iets te dominee-en pastoorachtig. Schnabel bleek de kunst van het spreken zo goed te beheersen dat het leek alsof hij _ was geschoold in de klassieke retorica. Zelfs zijn uiterlijk voldeed aan de oude normen, volgens v/elke je noch jaloezie mocht wekken door een perfecte schoonheid, noch afkeer door een volstrekte onaantrekkelijkheid (was je toch heel mooi of lelijk, dan moest je maar geen spreker worden). Schnabel nu was verzorgd maar niet opvallend gekleed in een pastelgroen jasje en een grijze broek. O p zijn neus stond een bruin montuur, waarboven hij een kalend voorhoofd en waaronder hij een smaUe mond en een klein zwart baardje had. Ooit een normaal mens ontmoet? Hier leek er één te staan. En met het genoegen dat hij opwekte bewees hij dat de tijd van de prettig gestoorden voorgoed voorbij is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen