VU Magazine 1992 - pagina 339

D e psychiater denkt over alle vragen lang na en formuleert zijn antwoorden zeer bedachtzaam, vooral als hij ingaat op de vraag of je patiënten moet dwingen iets te doen. Hij vindt dat de allermoeilijkste kwestie binnen zijn vak. Dwang vindt hij verkeerd, maar hij vindt het ook niet goed om ze helemaal vrij te laten. Steeds maar weer met ze praten over wat ze willen doen met hun leven, hoe ze bezig willen zijn, lijkt hem de beste oplossing. "Woont u hier naar uw zin?" vraag ik voor de laatste maal, dit keer aan een mollige man met een opgewekt gezicht, die op een bankje in de zon zit op het Bavoterrein.

" N e e , " is het antwoord. "Ik wil een spuit, ik wil dood. Dokter heeft u een spuit voor me? Ik zal hem direct betalen." Nico van Beveren antwoordt: "Ik snap niet dat u dood wilt, want vanavond is er voetbal." "Ja," veert de man op, "wat denkt u ervan dokter?" D e dokter denkt dat Nederland gaat winnen, maar de patiënt vindt dat de i». kracht van de 'MDenen niet moet worden onderschat. "Hij wil niet echt dood, al zegt hij dat iedere dag. Dat is zijn manier om een praatje aan te k n o pen," legt Van Beveren uit als we weglopen. Ik weet niet of ik hem geloof

Klap op je hoofd

P

sychiaters waren het de laatste jaren niet eens over de kwestie of je beschermd-woonhuizen op het terrein van de inrichting moet bouwen, dan wel de groepjes gekken gewoon tussen de andere gezinnetjes in een normale woonwijk moet laten wonen. Dat laatste is ook een ideaal uit de antipsychiatrie: gehandicapten en gestoorden moeten leven tussen 'normale' mensen. Die normale mensen zitten daar echter meestal niet op te wachten. In de keurige Amsterdamse wijk Buitenveldert schrokken de keurige bewoners van een keurige straat zich wezenloos toen in 1990 groepjes psychiatrische patiënten hun nieuwe buren werden. Die buren lagen bloot te zonnen, ze vroegen in de tuin een schop te leen, ("Niet doen, heb ik toen gezegd. Stel je voor dat je er een klap mee op je hoofd krijgt", aldus een buurtbewoonster in de Buitenveldertse Courant), maar het ergste was nog dat de autochtone Buitenvelders de waarde van hun keurige koopwoningen drastisch zagen kelderen door de

komst van psychiatrische patiënten. "Je kunt je geen rustiger buren wensen dan deze mensen," suste psychiatrisch verpleegkundige Piet Visser, "ze gaan vroeg naar bed, staan laat op, en zitten verder rustig in hun huis te roken." In de Bijlmer bleken de bewoners veel toleranter dan in Buitenveldert. Daar wonen op de flat Kempering sinds 1 9 8 6 groepjes ex-patiënten uit Santpoort. Nooit heeft een oorspronkelijke Kemperingbewoner daar over gezeurd, al is er weinig contact met de nieuwkomers. Het grootste voordeel van beschermd wonen in een gewone wijk voor de patiënten is dat ze naar de markt kunnen, en naar de Heme en de Blokker in winkelcentrum Kraaiennest. In de Bijlmer ging een nieuwe wereld open voor hen die tientallen jaren opgeborgen waren geweest in Santpoort. Maar nieuwe patiënten doen het niet goed in het Kemperingproject; ze hebben vaak rust en afzondering nodig om te verwerken dat ze niet meer beter worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen