VU Magazine 1992 - pagina 180

T

en eerste

In dit n u m m e r k o m t een indologe

aan het woord, die n o g eens onderstreept dat een schriftcultuur

u I Vondalisme

als de onze geen gemeengoed is in grote delen van de •wereld. In India

bijvoorbeeld, zijn gesproken, gezongen, geacteerde of gedanste boodschappen vele malen belangrijker dan droge teksten zwart op wit. T o c h kent ook onze schriftcultuur (orale) beperkingen. Taal ontstaat ten slotte in de m o n d van mensen. Soms leidt dat tot verrassende n i e u w v o r m e n , die m e n pas veel later ook op schrift tegenkomt. Soms ook tot ergerniswekkende, aan debilisering grenzende gevallen van taaiverminking; de invloed van hoi polloi waarnaar Erik Jurgens in zijn column verwijst. Z o m o c h t ik onlangs bij de bakker vernemen, dat " h u n (bedoeld waren 'de buitenlanders' - gjp) best wel onbegrijpelijker praten als ons"; reden overigens waarom spreekster wel iets zag in verplicht onderricht in de Nederlandse taal voor allochtonen. Een schriftcultuur? Ach, kom! H o e w e l ons blad een m e d i u m op schrift is, w o r d t daarin toch maandelijks aandacht besteed aan de orale cultuur. En wel in de rubriek Sprekers, waarin Johan de K o n i n g de verrichtingen van sprekers in het openbaar, aan criteria van vorm en i n h o u d toetst. Toetste, beter gezegd. W a n t Johan de K o n i n g heeft inmiddels een journalistieke functie elders aanvaard. Zijn laatste bijdrage aan VU-Magazine, leest u deze maand: het verslag van zijn bezoek aan het Eisinga-planetarium te Franeker. D e redactie en, naar ik aanneem, ook de lezers zullen de spitsvondige bijdragen van deze neerlandicus missen. O m dat gemis wat te verzachten is de retoricus dr. D . Prinsen {what's in a name?) aangetrokken o m de rubriek Sprekers voorlopig voort te zetten. W a n t , schriftcultuur of niet, het orale element mag niet w o r d e n veronachtzaamd; o o k al is het zwart op wit!

G e r t J . Peelen

De verontwaardiging v^as groot. Voetbalsupporters van FC Groningen waren op reis naar Enschede waar hun club in het strijdperk zou treden tegen FC Twente. Ze mochten er echter niet in en werden teruggestuurd. Op de terugweg verbouwden ze de treinstellen en maakten er een mooie open ruimte van. Er werd nagenoeg niemand gearresteerd. De politie had namelijk niet kunnen waarnemen welke supporter op wat voor wijze had bijgedragen aan het mollen der treinstellen. Ze hadden de hele groep moeten arresteren, klonk het van vele kanten, en als dat juridisch niet mogelijk is, moet de wet maar een beetje aangepast worden. FHet kan toch niet zo zijn dat zulke misstanden ongestraft blijven. Veel juristen waren minder enthousiast. De Nederlandse wet kent geen coF lectieve strafrechtelijke aansprakelijkheid. Een van de pijlers van ons recht is dat alleen individuen, geen groepen, veroordeeld kunnen worden. Je kunt niet zomaar veroordeeld worden omdat je in een groep verkeerde waarin foute dingen gebeurden, ook al deea je zelf helemaal niets. Volgens de Groningse jurist mï. W. Wedzinga is wetswijziging ook helemaal niet nodig. Volgens hem biedt de huidige wet voldoende mogelijkneden om groepsgeweld aan te pakken. FHet Wetboek van Strafrecht biedt nu al de mogelijkheid om op te treden tegen uitlokkers van, en medeplichtigen aan openlijke geweldpleging. Een van de technische problemen daarbij is echter dat het soms moeilijk vast te stellen is, wie nu precies wat ge-

T d daan heeft. En dat is noodzakelijk om tot een veroordeling te kunnen komen. Er kan in dat verband wel gestreefd worden naar een andere wijziging in het Wetboek van Strafrecht, vindt Wedzinga. FHij denkt aan strafrechtelijke sancties tegen mensen die zich bewapend hebben met bijvoorbeeld stenen of stokken of zich opgetuigd hebben met bivakmutsen of valhelmen. Bovendien biedt het huidige strafrecht al de mogelijkheid om sancties te treffen tegen mensen die zich bij een volksoploop opzettelijk niet verwijderen na drie aanwijzingen daartoe te hebben ontvangen. Verder kunnen goede beleidsaf spraken tussen politie en justitie een bijdrage leveren tot een succesvoller vervolging van mensen die betrokken zijn bij openlijke geweldpleging. Voetbalvandalen, stenengooiers en relschoppers kunnen hun borst dus wel nat maken, (KN) •

I Ve^huizen FHet leven in de grote stad is niet meer wat net geweest is, verzuchten veel mensen die zelf in zo'n grote stad zijn geboren en opgegroeid. Vroeger kende je de buren, hing je over het balkon om een praatje te maken, dronk je samen een kop koffie. Tegenwoordig ken je de buren nauwelijks meer. Net op het moment dot je weet hoe ze heten, zijn ze al weer verhuisd. De buurt glijdt af, is aan het verloederen, zo heet het. Niet aF leen buurtbewoners maar ook woningbouwverenigingen denken er zo over. Wijken met een hoge omloopsnelheid van bewoners hebben geen goede naam.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen