VU Magazine 1992 - pagina 286

MUSEA VAN DE " V a n de meeste p l a n t e n en dieren die in h e t geologisch verleden geleefd h e b b e n , w^eten w^e niets en zullen w^e ook niets w^eten." Tragiek in een Limburgs m u s e u m . Gert J. Peelen

BERGING VAN DE MOSASAURIERSCHEDEL IN 1770.

Natuurhistorisch Museum Maastricht

20 vu MAGAiINE JUl/AUG 1992

Is er een excuus nodig voor een reisje naar Maastricht? Eigenlijk niet. De zuidelijkste, en tegelijk meest on-Nederlandse stad van ons land herbergt zoveel kunst, cultuur en historie, dat men, ook zonder iets te zeggen, daarmee de werkelijke, soms verzwegen reden van een bezoek - de Bourgondische sfeer bijvoorbeeld, en de daarbij passende gelegenheden tot culinaire en andere recreatieve losbandigheid - gemakkelijk kan maskeren. Maar vooruit: één excuus dan. Eén van de niet-hedonistisch getinte ahbi's die Maastricht scrupuleuze gasten in ruime mate verschaft, is te vinden aan het D e Bosquetplein. Aan dit lommerrijk plein - vernoemd naar een Limburgse paleontoloog - is een voormalig klooster gelegen, waar, blijkens een bordje

aan de gevel, vanaf circa 1700 nonnen met veel plichtsbesef zich aan de zorg van zieken en krankzinnigen wijdden; kennelijk met succes, want al in 1796 kwam een eind aan deze bestemming. Over wat zich sindsdien achter de dikke kloostermuren heeft afgespeeld, zwijgt de plaquette. Van belang is alleen dat hier sinds 1920 het Natuurhistorisch Museum is gevestigd. Het is er stil op maandagochtend. De lokettiste fronst de wenkbrauwen als ik om een gedrukte handleiding vraag. "Helemaal niet nodig", zegt ze stellig. " U vindt de weg vanzelf En overal hangen bordjes." Die gemoedelijk verstrekte informatie blijkt juist. Het is niet moeilijk de enig logische weg te volgen door dit museum dat overzichtelijk is on-

derverdeeld in twee hoofdafdelingen: Geologie (beneden) en Biologie/Paleobiologie (op de eerste verdieping) . D e rust die in de zalen heerst, harmonieert met de uitgestalde waar; vooral beneden, waar gesteenten, mineralen, fossielen en losse onderdelen van zeer dode (want uitgestorven) diersoorten de vitrines domineren. Hier worden de abstracte onderwerpen uit de vroegere aardrijkskundeles, plotseling tastbaar en concreet. Dat wil zeggen: hijna, want je mag natuurlijk nergens aankomen. De volstrekt imaginaire aardlagen die ik op de Hogereburgerschool meende te zijn tegengekomen tijdens het 'putje graven' in de aardrijkskundeles, staan hier manshoog voor mijn neus opgestapeld in een ronde zuil van doorzichtig perspex. En on-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen