VU Magazine 1992 - pagina 119

schreven wordt, is m Frankrijk een bekende figuur. Peyrefitte is diverse malen minister geweest in regeringen van De Gaulle, Pompidou en Giscard d'Estaing. Hij is het type van de inteUectueel-pohticus dat alleen in Frankrijk in ruime mate voorhanden Hjkt. Waar in andere landen intellect en macht gescheiden eilanden bewonen, leven ze in Frankrijk in hartelijke symbiose. Voor intellectuelen is het haast een plicht zich poHtiek te engageren; omgekeerd kan een politicus die niet bij tijd en wijle bHjk geefi; van een brede belezenheid, niets anders zijn dan een onwaardige prul. Peyrefitte zat niet alleen aan regeringstafels, hij vertoeft al evenzeer in de hoogste intellectuele kringen. Hij is lid van de Académie Frangaise, een elitegezelschap waarin alleen Frankrijk's intellectuele _/!«eJZeMre wordt toegelaten. Hij heeft een groot aantal publikaties op zijn naam staan en het boek over China is zijn meest recente produkt. In ruim 600 pagina's beschrijft Peyrefitte uiterst gedetailleerd de lotgevallen van de Britse expeditie naar China. Zijn bronnen is hij vaak met veel moeite en geluk op het spoor gekomen. In 1954 stuitte hij in een boekwinkel in Polen, waar hij destijds als diplomaat werkte, op het eerste ooggetuigeverslag van de expeditie. Vervolgens wist hij nog diverse andere verslagen te bemachtigen. Ze lieten echter alleen de Britse kant van de zaak zien; hoe de Chinezen over de ontmoeting dachten bleef onbekend.

Peyrefitte omschrijft zijn boek als een reisverslag dat tot stand kwam door een dertigtal camera's die op de schouders van elk der acteurs bevestigd waren, of ergens in het struikgewas verborgen stonden opgesteld. Waarom een dergelijke 'overkill' aan aandacht voor niet meer dan één enkele, historische ontmoeting, vroeg ik aan Peyrefitte tijdens een kort bezoek dat hij eind vorig jaar aan Nederland bracht. "Omdat het zo'n unieke ontmoeting was", antwoordde hij. "Vertegenwoordigers van twee samenlevingen die zich volledig los van elkaar ontwikkeld hadden en zichzelf als het hoogtepunt

VANHWr EMENT In 1978 was Peyrefitte leider van de eerste westerse missie sinds de culturele revolutie die toestemming kreeg China te bezoeken. Hij reisde later in de voetsporen van Lord Macartney door het land en wist via een ijverige Chinese student de documenten in handen te krijgen die aan het licht brachten hoe de Chinezen over de Britten dachten.

wereld en de 'edele wilde'. Als zodanig vertelt de ontmoeting veel over de wijze waarop koloniserende en gekoloniseerde landen in de loop der tijd met elkaar zijn omgegaan.

imago "Toen ik in 1954 het eerste document las", aldus Peyrefitte, "was ik gefascineerd door de botsing van twee culturen, door hun wederzijdse onbegrip. Ik kende toen alleen de teksten van Voltaire, Leihniz en van de Jezuïten; teksten waarin China afgeschilderd werd als een buitengewoon bewonderenswaardig land met

AlAIN PEYREFITTE: WEDERZIJDS ONBEGRIP'.

van de beschaving beschouwden, kwamen op dat moment met elkaar in aanraking. Het is een onovertroffen voorbeeld van een cultuurschok dat de zuiverheid van een laboratoriumexperiment bezit. Nooit ben ik een treffender voorbeeld tegengekomen van de confrontatie tussen een ontwikkelde en een traditionele samenleving, tussen de 'beschaafde'

aan het hoofd een verlicht despoot. D o o r de verslagen van de expeditie ontdekte ik dat de missionarissen en filosofen China geïdealiseerd hadden." De reden dat het land zo geïdealiseerd werd is voor Peyrefitte simpel: "De filosofen waren beïnvloed door de boeken van de jezuïtische missionarissen. Voor de missionarissen was

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen