VU Magazine 1993 - pagina 374

Een dood mens terughalen naar het leven, lijkt iets wezenlijk anders dan alle andere levensverlengende medische ingrepen, maar de drie artsen zien hiertussen geen w e zenlijk verschil. Van Delden erkent dat veel ziekenhuispersoneel wel zo'n verschil voelt - hij kent afdelingen waar men werkt met slowcodes, die inhouden; alle nodige medische behandelingen uitvoeren, maar niet meteen reanimeren - maar hij meent datje zo'n onderscheid niet op rationele gronden kunt verdedigen. Van Delden: "Als je lang nadenkt is er geen verschil tussen een reanimatie en andere ingrijpende behandelingen met weinig kans op succes. Ik kwam gisteren bij een vrouw met uitgezaaide borstkanker. Er was besloten haar zes chemotherapiekuren en twee bestralingskuren te geven, terwijl haar toestand eigenlijk hopeloos is. Zoiets lijkt minder ingrijpend, want we rennen niet en duwen niet op de borstkas, maar ga maar eens na wat een ellende je iemand aan doet: haaruitval, misselijkheid, braken..." WÊ^ÊÊÊÊÊmaÊÊÊÊmi Aanfluiting

20 v u MAGAZINE OKTOBER 1993

Arts-ethicus Van Delden en zaalarts Huizinga worden allebei fel en verontwaardigd wanneer de vraag ter sprake komt of je een NR-besluit met je patiënt moet bespreken. Ze maken zich echter kwaad om tegengestelde redenen. Van Delden vindt het onaanvaardbaar dat in zijn onderzoek in maar 32 procent van de gevallen waarbij dat mogelijk was, een NR-besluit met de betreffende patiënt was besproken. Huizinga daarentegen vroeg zich af waar hij terecht gekomen was, toen hij in het Leidse ziekenhuis werd gewezen op de aldaar bestaande regel een N R besluit altijd met de patiënt te bespreken.

Van Delden: "Ik vind het echt een aanfluiting dat in nog geen derde van de gevallen een NR-besluit wordt besproken met de betreffende persoon. Artsen beroepen zich op hun gevoel dat de patiënt zo'n gesprek niet aan kan. Dat is een uitvlucht! Zij voelen zich niet in staat tot het voeren van zo'n gesprek. Uit Amerikaanse literatuur blijkt dat met de meeste mensen goed over dit soort dingen te praten valt - al zullen er wellicht tranen vloeien en dat zij openheid uiteindelijk op prijs stellen. Daarbij ben je gewoon wettelijk verplicht om je behandelplan aan je patiënt voor te leggen. Je hoort het te bespreken. Punt."

^•••••^•i

Strohalm

Toch is het begrijpelijk dat artsen er moeite mee hebben tegen hun patiënt te zeggen: "Als u dood gaat, wou ik u maar niet meer reanimeren. U w vooruitzicht is zo slecht, dat het zinloos is." De ideale stervende, die het einde aanvaardt en rustig onder ogen ziet, is immers vrij zeldzaam. Veel ongeneeslijk zieken moeten vechten om hun hoofd boven water te houden en niet weg te zakken in wanhoop en paniek. Logisch dat de arts denkt dat hij hun laatste strohalm wegmaait, wanneer hij voorstelt om maar niet meer te reanimeren. Van Delden: "Dat zijn de uitzonderingen. Die zijn er. Er zijn mensen van wie je weet dat die te zeer van slag raken van zo'n gesprek. Maar je mag het niet omdraaien, vanuit je eigen angst voor zo'n gesprek. Het doet me denken aan die discussie van eenjaar of tien geleden, of je iemand nu wel of niet moest vertellen dat hij kanker had. Dat was een hot item, weet u nog? Laten we dat maar niet doen, was de tendens, want dat is zo dramatisch en je

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen