VU Magazine 1993 - pagina 365

moeite zijn gedachten goed onder woorden te brengen. We leunen achterover in zijn werkkamer in het Brabantse Diessen; een kleine gemeente waarin hij, zal hij na afloop van het interview vertellen in een nabijgelegen uitspanning waar we pannekoeken nuttigen, een niet onbetekenende dorpsfiguur is geworden. Hij schrijft bijvoorbeeld brieven voor zijn dorpsgenoten wanneer die iets van de autoriteiten gedaan willen krijgen. Een verantwoordelijke functie. Buiten kent de regenval op die augustusmiddag geen einde. Tegen het raam van de werkkamer hangt een prachtig portret in glas-in-lood van de sociaal bewogen priester Ariëns. Af en toe laat Goddijns hond Vickie van zich horen. Voor het interview begon had hij, terwijl hij de hond aaide, lachend opgehaald wat hij eens aan Huub Oosterhuis vertelde, toen die hem naar zijn godsbeleving vroeg: "Zoals God voor mij zorgt, zorg ik voor Vickie." Na een intermezzo, snijden we een iets minder hersenkrakend onderwerp aan. Wanneer werd Goddijn zich ervan bewust priester te willen worden? "Het is iets dat vooral mijn moeder graag wilde. Mijn vader had zijn aarzelingen, hij geloofde niet zo in mijn sacrale neigingen. Toen ik op elfjarige leeftijd naar het internaat ging, stond hij erop dat ik staatsexamen deed, zodat ik een algemeen geldig diploma zou bezitten. "Heel fanatiek was ik niet. In onze parochie in Leiden waren zeker vijftig jongens die voor priester studeerden. Er bestonden clubs waar die jongens in de vakantietijd werden beziggehouden. Ik voelde daar niets voor en ging liever op eigen houtje kamperen. In een bepaalde fase heb ik wel de romantische kant van het priesterschap gezien. Ik wilde zowel naar verre landen als op praktische wijze actief zijn. Die ambities kv/amen samen in de wens missionaristimmerman te worden. Die combinatie, dat streepje, was essentieel want op die manier kon je veel goed doen. Voor mij was dat perspectief heel aantrekkelijk.

^^Ik ben katholiek om een heter mens te worden. Ik vind het niet zo erg als mensen niets met de kerk te maken willen hebben, zo lang ze zich maar humaan gedragen. ^^

"Het priesterschap was in de tijd dat ik jong was een belangrijk middel om vooruit te k o men voor katholieken. Zodra er ook andere mogelijkheden bestaan om carrière te maken, neemt het aantal priesterroepingen af. Dat zie je nu ook in Polen waar vroeger de mogelijkheden om maatschappelijk te stijgen alleen voor partijleden weggelegd waren. Met de secularisatie hoeft die afname van priesterroepingen weinig te maken te hebben. "De mogelijkheden voor maatschappelijke m o biliteit waren in Nederland vroeger niet onbeperkt. Ik hoor nog wel eens van oudere mensen dat in de militaire v/ereld de hogere rangen zelden toebedeeld werden aan katholieken; hetzelfde geldt voor de rechterlijke macht. De toegang tot die 'staatsberoepen' was veel meer geblokkeerd dan de toegang tot de economische beroepen, zoals de middenstand. Katholieken werden in bepaalde kringen niet helemaal au sérieux genomen; een katholiek was iemand aan wie een draadje los zat. In 1947 werd een volkstelling gehouden en daaruit blijkt hoe benauwd de protestanten waren dat de katholieken en de communisten in Nederland de meerderheid gingen behalen. Deze twee absolutistische dictaturen zouden onze vrijheid gaan inperken. Dat schrikbeeld leefde sterk." H

De katholieken ontvingen immers hun orders van vreemde machten? "Die angst dat katholieken niet nationaal genoeg waren, had een zekere verbreiding. N u is dat anders en is de integratie nagenoeg voltooid. Heel veel van het katholicisme is tegenwoordig weggezakt in een drassige bodem. Ik word 's nachts wel eens wakker en zie op de kerkhoven al die koppen naar boven komen van wat in die bodem is weggezakt. Dan zie ik veel figuren van wie men zich überhaupt niet realiseert dat ze katholiek zijn. Politici als Van Mierlo, Wöltgens, Ritzen en Alders; de hoofdredacteuren van Volkskrant en N R C ; de collegevoorzitters van de universiteiten van Leiden en Amsterdam. Uit de mediawereld kan ik hele series namen opnoemen. Joop van den Ende, Astrid Joosten, Hennie Huisman. Allemaal katholiek. Ontzettend leuke meiden en jongens zitten daarbij. Youp van 't Hek niet te vergeten. H De meesten zijn niet meer belijdend. "Je hebt toch iets meegekregen wat anderen niet hebben. Ik wil dat niet minimaliseren. Vaak liggen die talenten op het creatieve vlak en op het vlak van de ondernemingslust. Afgelopen week nog, ik kijk even naar Koos Postema en de klasgenoten van Anne-Wil Blankers. Ik zie een kruisbeeld hangen en weet genoeg: aha, die is ook weer rooms. "Cees Nooteboom schreef eens: aan de M. van mijn voornaam kun je zien dat ik katholiek ben; hoewel ik geen antipapist ben, heb ik afscheid genomen van Maria; maar op mijn reizen kom ik haar nog regelmatig tegen. Dat vind ik schitterend, zo'n uiteenzetting van N o o t e -

11 VU MAGAZINE 0KT06ER 1993

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen