VU Magazine 1993 - pagina 415

straks de macht heeft'. Maar ik moet daar niets van hebben en dat is misschien voor de Nederlandse samenleving maar goed ook. Macht op zichzelf interesseert mij niet, het gaat mij om de inhoud, om de modernisering van de Nederlandse samenleving. "Er zijn mensen die macht ontzettend leuk vinden. Lubbers bijvoorbeeld. Toen in '91 het besluit v/erd genomen over de ov-jaarkaart ben ik een aantal maanden een zeer machtig man geweest. Ik kan u vertellen dat niets zo snel verveelt als het hebben van macht. Alles van waarde, dien je te verwerven; en verwerven kost vaak moeite. Alles w a t j e in de schoot geworpen krijgt, verveelt toch. Er is een prachtig N e derlands gezegde: het bezit van de zaak is het einde van het vermaak. Zo is het. Het is vaak enerverender om van iets te dromen en er naar toe te v/erken dan het echt te hebben. Zo gaat het ook in het seksuele: het jagen is vaak spannender dan de daad zelf."

een gigantisch verschil. Als ik dat van tevoren geweten had, zou ik niet kunnen zeggen of ik wel de positie ingenomen had die ik doe. Maar ja, je rolt erin. N u is er geen weg terug meer. Ik v/il ook niet meer terug. "En dan heb ik het nog niet eens over de mentale kant van de zaak. Het is een heel eenzame positie. Een voorbeeld: ik hield een redevoering op een congres met als kern dat personeel en directies van ziekenhuizen hun eigen arbeidsorganisatie moeten inrichten, in plaats van dat Den Haag alles voorschrijft. Dat verhaal viel goed. Kom je na afloop in de vip-room met daarin veel belangrijke mensen van grote ziekenhuizen; zij complimenteerden me en gingen sterke verhalen vertellen over hoe zij de regels van Simons niet uitvoerden. O p een gegeven moment voelen zij de ogen van Simons in hun rug en wordt de opmerking gemaakt: het was wel een eenzijdig verhaal. Daar vallen je schoenen van uit. Dat geeft een eenzaam gevoel."

I

B

Bent u niet te fel voor een consensuscultuur als de onze? Vindt u het niet veel te leuk om de boel een beetje op te porren? "Dat is zeker leuk. Maar wat is er voor bijzonders aan dat opporren als je het vergelijkt met de Engelse debattraditie? Daarin zou ik een heel keurige meneer zijn. Toch is er ook een andere, meer pijnlijke kant van de zaak. De prijs die ik moet betalen is namelijk hoog. In Nederland hebben we geen corruptie met het chequeboek a la Italië maar wel bestaat hier op zeer grote schaal baantjescorruptie. Ik kan u vertellen dat mijn publieke rol mij zeer kwalijk genomen wordt en dat al het mogelijke wordt gedaan om mij te marginaliseren." I Hoe merkt u dat? "Men stoot mij gewoon het brood uit de mond. Mijn hoogleraarsschap, een betaalde functie van een dag in de week, staat voortdurend onder druk van externe krachten. Dit jaar gaat een herbenoeming spelen, ik zou graag nog een termijn van vier jaar willen. Niet langer. Het is nog maar de vraag of die herbenoeming rond komt. Mijn bedrijfis al volstrekt kapot gemaakt. "Niemand hoeft medelijden met mij te hebben. Ik weet mij goed op de been te houden, ook financieel, en het is een boeiend leven. Maar als je het vergelijkt met een paar jaar geleden, is er

^^Je volt in een gegeven positie. Nu is ev geen weg terug meer. Ik wil ook niet meer terug. ^^

Vandaar ook uw afkeer tegen de bestuurderselite, tegen 'ons soort mensen' zoals u ze noemt? "Nederland is vergeven van de coterieën die voortdurend over de linker- of rechterschouder kijken om te zien of wat ze zeggen wel acceptabel is. Men speelt elkaar de bal toe, dat kun je dagelijks om je heen zien. Het grootste vernieuwingspotentieel zit bij het midden- en kleinbedrijf. Die hele overlegeconomie heeft wel zijn verdiensten gehad, alleen moeten we er nu maar mee ophouden. Het zet ons land op slot." I

Voelt u rancune omdat u zelf niet tot die elite bent toegelaten? "Ik weet dat men graag op zoek gaat naar psychologische motieven voor mijn veldtocht want dat is het zo langzamerhand geworden tegen 'ons soort mensen'. Maar ik ben niet rancuneus. Ik zou ook helemaal met bij die kliek willen behoren. Waar ik wel erg boos op ben is het gesloten karakter van de samenleving, op de verstikkende invloed die uitgaat van de cultuur van 'ons soort mensen'. Wel op de belangrijke posities zitten maar weigeren aan het publieke debat deel te nemen. Er is eindeloos gediscussieerd over de WAO, maar over de grote problemen in de industrie, bij Fokker bijvoorbeeld, is geen publiek debat geweest. Een kamercommissie laat zich een slot op de mond zetten. Dan is er iets raars aan de hand. "We leven in een ontstellend rijke samenleving, zowel wat geld, opleidingen als talenten betreft. Het is opvallend hoe weinig creatief men daar mee om gaat. Gelukkig pikt het publiek mijn kritiek wel op. De oplage van mijn boek loopt naar de 25.000, wat gigantisch is voor een dergelijk boek. Als ik in mijn eentje zoveel dingen kan bedenken - rijp en groen, want misschien zijn niet al mijn voorstellen even zinvol - hoeveel is er dan niet en hoe weinig komt er uit? Daar ben ik boos om. Jeminee, laten we onszelf eens bij de kladden pakken."

17

v u MAGAZINE, NOVEMBER 1993

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen