VU Magazine 1993 - pagina 370

Renée Braams

Dr. Hans van der Hoeven: "Ik vind dat er nog steeds teveel w/ordt gereanimeerd."

Ouderdom is geen goede reden om iemand niet te reanimeren. Toch blijkt in de alledaagse ziekenhuispraktijk hoge leeftijd het belangrijkste argument om, in het geval van een hartstilstand, niet tot actie over te gaan. Drie artsen over het grote verschil tussen theorie en praktijk.

lleJ

<ean' Toen ik begon aan dit verhaal besefte ik 'gekleurd te denken' over reanimeren. Beginjaren tachtig werkte ik als leerlingverpleegkundige in het Amsterdamse gemeenteziekenhuis. Daar lagen de interne afdelingen vol met zeer oude mensen: zieke, kapotte - een huid die overal stuk gaat is iets mensonterends - hoogbejaarden, die verlangden naar het einde. Waar ik niets van begreep is dat die mensen niet dood mochten. ledere patiënt die stierf werd - met veel technisch geweld, een reanimatie is afschuwelijk om te zien - gereanimeerd. Héél soms zei een verpleegkundige "moeten we deze mevrouw nu echt reanimeren als ze er tussenuit piept?" Dan werd heel soms, na lang vergaderen, besloten ' N R ' op het verpleegplan van de patiënt te schrijven. Dat betekent Niet Reanimeren. Toen deze zomer het proefschrift van de Utrechtse artsethicus dr. Hans van loeiden 'Beslissen om niet te reanimeren, een medisch en ethisch vraagstuk' verscheen, werd ik benieuwd wat er in tien jaar is veranderd. Mag nog steeds niemand sterven? Wordt nog steeds iedere patiënt, hoe oud of ziek ook, gereanimeerd?

Het timmermansoog van de dokter en het gezonde verstand 16 van de zuster v u MAGAZINE OKTOBER 1993

17 v u MAGAZINE OKTOBER 1993

mjgg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen