VU Magazine 1995 - pagina 92

naar; "Eigenlijk is dit gebouw waar we nu voor staan, met dat mooie timpaan, het enige dat er nog over is van alle bedrijvigheid. Het oude werkterrein is gewoon verpoeierd. Het meest indrukwekkende gebouw, het oude zeemaga-

zijn, is al in 1822 ingestort. Van het werkeiland is niets meer over." Maar voor Wagenaar ligt hier juist de taal<: van de historicus. "Je probeert met een aantal grondbeelden iets terug te roepen uit het verleden. Dit gebouw moet je zien als een pars pro toto: een deel dat symbool staat voor het historische geheel en waarmee we het verleden tot spreken kunnen brengen."

Het klinkt misschien gek, maar Wagenaar heeft van zijn zoektochten in Azië veel over Amsterdam geleerd. "Ik ken de geur van de straat in Cochin, in India. Daar versjouwen ze nog steeds de balen naar de schepen, net als vroeger bij ons. Daar ga ik ook op zoek naar gereedschappen, dissels, zagen, boren; het gereedschap waarmee ze daar nog steeds schepen bouwen." En zo ziet hij Oostenburg weerspiegeld in Azië. "Je bent anders, het contrast is groot waardoor je ook anders gaat kijken." En kijken kan hij. "Ik kan dus huizen bouwen", zegt hij tijdens de wandeling. "Ik heb nooit leren loodgieten maar als ik zie hoe een loodgieter waterleidingen soldeert dan kan ik dat ook." Hoeveel welvaart alle bedrijvigheid van de V.O.C, ge-

Pïof.dr. L.J. Wagenaar: "Wat hadden wi] nou zelfl Modderkikkers en turf!"

WETENSCHAP,

CULTUUR

e) SAMENLEVING

6

- MAART

199^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen