VU Magazine 1995 - pagina 285

Nederlandse Nobelprijswinnaar Simon van der Meer, die zich bijvoorbeeld niet kan voorstellen dat een hedendaags fysicus tegelijkertijd ook praktizerend christen kan zijn. Van den Beukei wees dit drietal, samen met nog zo wat boosdoeners van dezelfde categorie, beargumenteerd en vanuit een oprechte toorn terecht, benadrukte dat natuurkundig onderzoek het diepste mysterie van de alledaagse werkelijkheid nooit zal kunnen opheffen, en bepleitte in een oratio pro domo tot slot nog wat zaleen die hijzelf in het leven minstens zo belangrijk vind - de kunst bijvoorbeeld, en het onverminderd godsvertrouwen van zijn ouders - als de wetenschap. Herkend als een authentiek en hoogst persoonlijk manifest kreeg het boek, dat inmiddels twaalf maal moest worden herdrukt, grote bijval; leken en wetenschappers, gelovigen en agnosten zwaaiden de auteur in vrijwel gelijke mate lof toe voor zijn moedige daad; een daad waarmee hij recht had gedaan aan de eerbiedwaardigheid van zowel de religie als de wetenschap. Maar met het uitbrengen van dit tweede boek, waarin hij hetzelfde - wat venijniger - nög eens zegt, lijkt Van den Beukei zich te ontpoppen tot een anti-wetenschappelijke goeroe van een bedenkelijk type.

beter weten in - zich in werkelijkheid zouden bezighouden met de vraag naar de zin van het leven, om ze vervolgens de onmogelijkheid van dat streven en de hoogmoed die erachter schuil gaat, eens flink onder de neus te wrijven. Maar zo goed als wij, op die enkele verdwaalde creationist na, hebben geleerd dat religie geen steekhoudende antwoorden heeft op de vraag hoe de fysieke werkelijkheid in elkaar steekt, zo zal geen zinnig mens van de wetenschap een antwoord verlangen op de vraag naar het waarom of waartoe ervan. Wie, zoals Van den Beukei in dit nieuwe boek, desondanks doet alsof die vermenging van vragen nog tot de dagelijkse praktijk behoort, waarbij menige onschuldige burger zich bovendien al te gemakkelijk zou laten misleiden door de valse geloofspretenties van wetenschappelijke volksverlakkers, die maakt zich schuldig aan stemmingmakerij. Van den Beukei tast hiermee de geloofwaardigheid van zowel de moderne wetenschap als de integriteit van het gros van haar beoefenaars aan. Zijn generaliseringen staan in schril contrast met zijn eerdere bewering dat slechts een handjevol natuurwetenschappers de onbedwingbare neiging heeft zich op onbetamelijke wijze op het gladde ijs der zingevingsvraagstukken en levensbeschouwingen te begeven. In een interview in 1993 met dit blad omschreef hij ze als een kleine minderheid, die beslist niet representatief is voor het natuurwetenschappelijke denken. Hij zei daarin bovendien zelf nog nooit een collega-fysicus te zijn tegengekomen die universalistische begrippen als 'de waarheid' in de mond durfde nemen. Zijn nieuwe boek is tegen die achtergrond pure overkill. Of de evolutietheorie klopt, of er uit de oersoep wel op

STEMMINGMAKERIJ

In wezen maakt Van den Beukei zich nu schuldig aan hetzelfde waarvan hij de Hawkings en de Davies bij een vorige gelegenheid (terecht!) betichtte. Zoals zij een karikatuur maakten van de religie, zo maakt Van den Beukei op zijn beurt nu een karikatuur van de wetenschap door haar beoefenaars al generaliserend af te schilderen als mensen die - openlijk of in het geniep, maar altijd tegen WETENSCHAP,

CULTUUR

et> SAMENLEVING

43

- JUNI

1995

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen