VU Magazine 1995 - pagina 324

UITGEZONDEN

Aan: Instituut vooi Lucht- en Ruimtekaaiteiing (ITC), Enschede, Nederland Beste collega's, Een kaartje uit San José, een plaatsje van zo'n tienduizend zielen in het diepe zuiden van Colombia. Ik had trouwens net zo goed een fax kunnen sturen, want dat kan hier gewoon op het postkantoortje (voor twaalf gulden per pagina, maar toch). Toen ik hier aankwam in het familiehotelletje (tien kamers) bleek ik een tv op m'n kamer te hebben. Ik kreeg het ding echter niet aan en toen ik de hoteleigenaar erbij haalde, palcte hij ergens de afstandsbediening vandaan en - klik! "U dacht zeker dat we hier achterlijk zijn", grapte hij. Maar ondanks die enkele onverwachte luxe-dingetjes is het toch vooral ploeteren geblazen bij m'n onderzoek. Ik heb satellietbeelden bij me van dit gebied en hier op de grond kijk ik hoe het land wordt gebruikt dat we vanuit de ruimte met radar kunnen zien. Ik probeer te beschrijven hoe de vegetatie er hier uitziet: hoe hoog en hoe dicht de begroeiing is, hoe een boer met z'n land omgaat en dat soort dingen. Met mensen van de landbouwcorporatie bezoek ik de boeren in de omgeving. Meestal is dat heel gezellig, maar het is wel zo dat in dit gebied erg veel coca wordt verbouwd. Ik ben een keer met een andere onderzoeker per ongeluk in een cocaveld beland en omdat we wisten dat de boer ons al wel had gezien, zijn we maar naar hem toegegaan. Zijn zoontje kwam met een kapmes in zijn hand op ons af, maar zijn vader was gelukkig allerhartelijkst. Toch blijft het oppassen. Iedereen is hier bewapend; WETENSCHAP,

CULTUUR

het leger en de guerillastrijders gaan elkaar geregeld te lijf. Laatst werd er hier nog gevochten door rivaliserende coca-handelaren. Ik vertel meestal maar niet dat ik met radarbeelden bezig ben,- dat zou niet goed zijn voor mijn veiligheid. En militairen vertel ik nooit wat ik in het veld tegenkom; ik laat me niet uithoren over waar de coca wordt verbouwd. Toch voel ik me hier veiliger op straat dan in Nederland. Hier val je op, dus als je verdwijnt is er altijd wel iemand die weet waar je kort geleden bent geweest. En als we voor de zoveelste keer pech met onze jeep hebben, dan weten we gewoon dat de mensen van de corporatie ons vroeg of laat komen zoeken. En ach, je went eraan. Aan de muggen (terwijl ik dit aan het schrijven ben, steekt er een in de knokkels van mijn hand -auw!), aan de modder, aan de autopech. De mensen zijn hier heel aardig, het landschap is prachtig en dan neem je die ellende op de koop toe. Afgelopen weekeinde zijn we nog met een man of twintig wezen picknicken en hebben we in een beekje gezwommen. Maar goed, soms kunnen we de velden niet in omdat er wordt gevochten. En dan is het een kwestie van de risico's afwegen: wat is het me waard om aan m'n onderzoeksgegevens te komen? Ik ben wel dol op m'n vak, maar meer nog op m'n leven!

&> SAMENLEVING

Groeten van WiETSKE - JULIIAUGUSTUS

199s

BifKER

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen