VU Magazine 1995 - pagina 107

SERVICEKATERN

Elektrotherapie in opspraak Een experimentele methode voor de behandeling van agressieve verstandelijk gehandicapten met stroomstoten stuit op grote bezwaren van de beroepsvereniging van verpleegkundigen. Volgens Bert Nooij, bestuurslid van de vakorganisatie van verpleegkundigen Nu'91, is Elektro-Aversie Therapie (EAT) een "bijna dierlijke behandelmethode". Bij EAT krijgen extreem agressieve verstandelijk gehandicapten die zichzelf voortdurend verwonden stroomstoten toegediend door het verplegend personeel. De elektrische schok heeft een sterkte van zo'n vijfendertig milli-ampère, vergelijkbaar met schrikdraad. Een verpleegkundige brengt de schok toe met behulp van een soort afstandsbediening. De

ontvanger van het draadloze apparaat bevindt zich op het lichaam van de patiënt. Volgens het jongste nummer van het tijdschrift Klik, een maandblad over verstandelijk gehandicapten, worden in Nederland momenteel vier patiënten in zwalczinnigeninstituten behandeld met EAT. In de ogen van Nu'91-bestuurder Nooij, die zelf afkomstig is uit de psychiatrische verpleging en zich lange tijd heeft bezig gehouden met deskundigheidsbevordering van psychiatrisch verpleegkundigen, ontbreekt een we-

tenschappelijke basis voor de methode. "Afgaande op dit kleine aantal patiënten is niet te zeggen of EAT werkt", zegt hij. Maar zelfs als EAT ZOU blijken te werken, gaat het volgens Nooij om een "bedenkelijke techniek, een bijna agressief middel om gedrag te conditioneren". Hij vindt het een kwalijke zaak dat pijn wordt bestreden door kunstmatig pijn op te wekken. Bij een elektroshockbehandeling, die onder meer wordt toegepast bij de behandeling van depressies, is er sprake van overleg met de betrokken patiënt. In het geval van EAT is dit veelal niet mogelijk. EAT wordt bovendien door

Ontsnapte bevers Bjn gelukkigen Een aantal ontsnapte bevers uit het Natuurpark Lelystad heeft zich met succes gevestigd in de Plevopolder. Ze hebben daarmee de wetenschappelijk begeleide experimenten met de herintroductie van hun soortgenoten afgetroefd. FOTO:

De bevers zijn enkele jaren geleden ontsnapt uit het Natuurpark Lelystad. Volgens Gerrit Baijens, medewerker van het natuurpark, is rust de belangrijkste factor die het succes van de bevers in de polder verklaart. "Hoe groot hun aantal inmiddels is, weten we niet," zegt hij, "want we laten ze hun gang gaan, we voeren ze niet bij. Het zal gaan om een stuk of tien dieren, waarvan minstens

één paartje jongen heeft gekregen." Omdat aan de voortplanting valt af te meten of een dier zich ergens thuis voelt, concludeert Baijens dat het de bevers goed gaat. In de officiële herintroductieprogramma's van bevers worden de dieren voortdurend gevolgd door wetenschappelijk onderzoekers en recreanten. Dit doet volgens Baijens meer goed dan kwaad. "Bovendien", zegt Baijens, WETENSCHAP,

CULTUUR

ANP

"hebben de bevers hier in de polder hun eigen plekje kunnen uitzoeken. Dat was trouwens de eerste plaats waar ze na hun ontsnapping via het water aan land konden komen. De beschoeiing van de kanalen in de polder bestaat uit betonnen wanden, waartegen de bevers niet omhoog kunnen klimmen.

Q) SAMENLEVING

Vervolg op pag. 22 - MAART

199s

Nieuws

21

Retro

23

MeHia

24

Boeken

25

Column

26

Agentia

27

Eindredactie: Mark Traa Bijdragen: Eric Le Gras Koos Neuvel Gert J. Peelen Eric-Jan Tuininga verpleegkundigen in praktijk gebracht, terwijl de toepassing van elektroshocktherapie is voorbehouden aan artsen. Wat Nooij betreft zouden verpleegkundigen die met een nieuwe, experimentele techniek als EAT te maken krijgen, zich moeten bezinnen op de vraag of ze er wel aan willen meewerken. "Verpleegkundigen moeten het belang van de patiënt tenslotte voorop stellen. En in het geval van EAT hebben we geen vat op de beleving van de patiënt. We kunnen alleen van buitenaf constateren of er een verschil in gedrag ontstaat. Het is maar de vraag of de patiënt zich beter voelt en of een eventuele verbetering langere tijd standhoudt", zegt Nooij. Hij wijst erop dat automutilatie (zelfverwondend gedrag) een zekere "bevrijdende functie" kan hebben voor een patiënt die zijn agressie wil uiten. Het vastbinden van een extreme automutilant is volgens Nooij zeker geen ideale oplossing, maar veelal wel te verkiezen boven gedragsbeïnvloeding met stroomstoten. "Ik ben bang dat men dit interventiemiddel te snel gaat hanteren en te weinig kijkt naar alternatieven." (MT)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen