VU Magazine 1995 - pagina 206

SEMI-PROF

MARK

TRAA

Bij sommigen loopt een hobby zó uit de hand, dat de wetenschap er mee is gediend. Deel 4 van een vijfdelige serie over amateurwetenschappers: de vleermuisexpert.

^Dat vangmoment wilde ik fotograferen^

"Het is bijna niet te geloven, dat er in het stikdonker een soort muisjes met vleugels door het bos vliegen. Vroeger konden we ze alleen met zaldantaarns zien, maar sinds een jaar of tien hebben we draagbare vleermuisontvangers. Zo'n batdetectoi vangt ultrasone geluiden op en maalct ze voor ons hoorbaar. Dank zij die detector leren we nu nieuwe dingen. Zelf heb il<; ontdekt dat watervleermuizen met hun achterpoten insekten van het wateroppervlal<: af plukken. Dat werd al wel vermoed, maar niemand wist het zeker. Totdat üc het fotografisch vastlegde. Een hotel bij Amersfoort heeft een vijver met een boom ernaast, waarvan de talcken laag over het water hangen. Tussen twee talcken is er een opening. Regelmatig vliegen daar watervleermuizen doorheen. Ik heb geprobeerd dat te fotograferen, wat in het begin een heleboel mislukte foto's opleverde. Vleermuizen zijn zó razendsnel! Op de foto's zag il-c dat mijn flitslicht werd weerkaatst door de natte poten en staart van de vleermuizen. Dat was dus een aanwijzing dat zij die ergens voor gebruikten; zouden ze er wellicht in het water gevallen insekten mee vangen? Ik heb toen een spinnetje gezocht en dat op die open plek in het water gelegd. Zo'n vleermuis vloog er dan op af - met de batdetector hoorde ik hem aankomen, een prachtig geluid en daarna zag ik een kringetje op het water en weg was de spin. Nou, toen Itreeg ik kippevel over mijn hele lijf. In die ene seconde wist ik: dat vangmoment wilde ik fotograferen. Dat is nu drie jaar geleden. Inmiddels heb ik een hele mooie installatie gebouwd met twee flitslampen en twee infrarode stralen die op een accu WETENSCHAP,

CULTUUR

werken. Ik kan dat apparaat overal mee naartoe nemen in mijn fietstas. De infraroodstraal richt ü<: op een insekt dat LI<: op het water heb gelegd en als de vleermuis door die straal heen vliegt, dan - pats! - gaat de flitser af. Inmiddels heb üc alle fasen van de vanghandeling op deze wijze vastgelegd. Ik heb dat vorig jaar laten zien in Portugal, op het zesde internationale vleermuizensymposium waarvoor ik was uitgenodigd. Nou, iedereen was dolenthousiast. Het is toch geweldig dat je als amateurtje de wetenschappelijke wereld iets nieuws kunt laten zien.Er gaan van die verhalen rond dat vleermuizen je in je nek vliegen en bloed opzuigen. In Europa komen echter alleen insektenetende vleermuizen voor, dus dat kan hier nooit gebeuren. Ik denk dat die mythe vroeger ook wel in stand werd gehouden door ouders die hun tienerdochter 's avonds op tijd thuis wilden krijgen. Zodra mensen mijn dia's zien, draaien ze wel bij. Dan zien ze hoe ik een piepklein roze vleermuis je heb opgevoed met een zuigfles en het twee maanden lang in een knikkerzalqe om mijn nek droeg. Zelfs die wilde watervleermuizen heb ik drie keer een meelwormpje van het puntje van mijn vinger laten afhalen. Dat heb ik ook gefotografeerd. Het is een overweldigende ervaring. In die ene seconde weet je dat er iets is gebeurd dat nog nooit iemand in de hele wereld heeft meegemaalct. Nou, dan ben je voor altijd verknocht aan zo'n diersoort. Dat kunt u wel begrijpen, hè?" Zomer Bruijn (47) is medewerker van een creatief centrum in Amersfoort. et) SAMENLEVING

20

- MEI

199^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen