VU Magazine 1995 - pagina 449

VOOROORDELEN

Retpo

IN

VERHOREN

^^Jïïï^i^^'^^^^^'E^^^'^

SssssssttttI 'De taal van de stilte' (september 1995) "Ach meneer, als u eens wist wat voor brieven wij krijgen. Brieven van mensen die niet meer in een winkelcentrum komen.

oorzalcen zich er vaal< niet van bewust zijn dat zij de leefomstandigheden van anderen beïnvloeden en daardoor hun welzijn raken. Die bewustwording bevorderen en de overal opgedrongen muziek tegenaan; dat is de

Mensen die zomaar wat kopen om maar snel weg te kunnen. Mensen die geïsoleerd ralcen. Heus, er wordt heel wat geleden." Namens de donateurs van de Stichting BAM is Lia Veihaai uit het Brabantse Nuenen de wanhoop nabij. BAM staat voor Bestrijding Akoestische Milieuvervuiling en is begin dit jaar opgericht om onderdalc te bieden aan een volgens Verhaar groeiende groep mensen die de alomtegenwoordige achtergrondmuziek in winkels, wachtkamers en andere openbare gelegenheden niet meer kan verdragen. Verhaar stuurde een palcketje informatiemateriaal naar WCS, als reactie op het omslagverhaal 'De taal van de stilte' in het septembernummer. In het eerste 'BAM Bericht' schrijft ze dat 'mensen die geluid ver-

doelstelling van de Stichting BAM'. "Als u door een winkelceur trum loopt", zo betoogt Verhaar, "dan hoort u uit de winkels aan uw linkerzijde muziek, uit de winkels aan de rechterzijde en uit de luidsprekers die er door het winkelcentrum zelf zijn neergehangen. Als ik door de Kalverstraat loop, kijk ik de mensen weleens aan en denk ik: hoe houden jullie het hier in 's hemelsnaam uit? De mensen lijken het niet eens meer te horen. En als ik het personeel in zo'n kledingboetiek of warenhuis er naar vraag, dan zeggen ze dikwijls: tja, van mij hoeft het ook niet, maar ons hoofdkantoor wil het zo. Het is al voorgekomen dat iemand ontslag nam omdat ze niet meer wilde werken met die zogenaamde achtergrondmuziek op oorlogsWETENSCHAP,

CULTUUR

sterkte. En er zijn mensen die epileptische aanvallen krijgen door de laagfrequente tonen die er in die opgedrongen achtergrondmuziek zitten." Verhaar deelt 'rode kaarten' uit aan winkels die het in haar ogen fout doen, en beloont goede met een groene kaart. Aan een landelijke

lij st met 'stille winkels' wordt gewerkt. Maar de Stichting BAM ziet lawaai in een breder verband: bouwvakkers met een blèrende ghettoblaster zijn behoorlijk fout bezig, evenals jongeren met walkmans in het openbaar vervoer. "En wat dacht u van bedrijven die muziek draaien terwijl je wacht om telefonisch te worden doorverbonden", zegt Verhaar. "Niemand vraagt daarom. Zo'n pauze is juist een moment om je even te concenteren op het gesprek dat komen gaat. Weet u, als je er goed over nadenkt is het eigenlijk belachelijk dat het leven met muziek per definitie gezelliger zou zijn." (MT)

Stichting BAM, Postbus 329, 5670 AH Nuenen. Tel.: (04927) 6 02 74.

et> SAMENLEVING

23

- OKTOBER

199s

('Onbetrouwbare herinneringen', december 1994) Het luistert nauw bij politieverhoren. Als een vrouw aangifte komt doen van verkrachting, hangt het maar net af van de vraagstelling van de rechercheur welk beeld hij krijgt van het misdrijf. Uiterst subtiele nuanceverschillen in de vraagstelling kunnen leiden tot een groot verschil in beoordeling. Dat blijkt uit een onderzoek van de NWOStichting voor de Gedragswetenschappen (sGw) aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Een rechercheur kan aan een vrouw die aangifte doet van verkrachting, de vragen stellen: "Heeft hij met je gedanst?", of "Waarom vertrouwde je hem?". Zulke vragen impliceren een zeker vertrouwen in de oprechtheid van de vrouw. Daarentegen kan de rechercheur ook vragen: "Heb je met hem gedanst?" en "Waarom vertrouwde je hem dat toe?" Deze vraagstelling verraadt enig wantrouwen jegens het slachtoffer. Het verschil is dat bij een bevestigend antwoord van de laatstgenoemde vragen de vrouw min of meer verantwoordelijk wordt gesteld voor wat er is gebeurd. Bij een bevestigend antwoord van de eerstgenoemde vragen wordt echter het initiatief bij de man gelegd. Volgens de onderzoekers blijkt het oordeel van een rechercheur na het afnemen van een interview met een vrouw overeen te komen met wat zij bij voorbaat al dachten. Er is sprake van een selffulfilling prophecy: op basis van hun vooroordeel kiezen interviewers hun vragen zodanig, dat h u n vooroordeel in het antwoord wordt bevestigd, (KN)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen