VU Magazine 1995 - pagina 131

op orkaankracht op je afstormen. We hoeven ons niet altijd te laten meesleuren door medeleven. Het genot van camp is er een van afstandelijkheid en ironie. Het is, ik geef het toe, een heel beperkte houding en in veel gevallen is afstandelijkheid volstrekt misplaatst. In het algemeen is betrokkenheid een vele malen sympathieker ogende deugd dan onthechting. Alleen, inleving in een opeenstapeling van clichés kan een nogal vermoeiende aangelegenheid zijn.

wekt veeleer de lachlust. Hoewel camp niet specifiek een homoseksueel fenomeen is, hebben homoseksuelen en camp duidelijk iets met eUcaar. Volgens Susan Sontag is dat niet helemaal toevallig: camp kan gezien worden als een passende emancipatiestrategie van homoseksuelen; als een manier om te integreren in de burgerlijke samenleving. Ook al is het dan een integratie 'met behoud van eigen identiteit', zoals dat tegenwoordig heet,- een bijzondere, gecultiveerde identiteit op basis van geaffecteerdheid en flamboyantie. Op listige wijze wordt in camp de aandacht afgeleid van homoseksualiteit als eventueel moreel probleem. De hetero's worden verleid om mee te genieten van de uitbundigheid, de esthetiek en de stijl van de homowereld. In homoseksuele camp wordt de liefde voor de verkleedpartij en het rollenspel ten volle uitgeleefd. Het leven als een extravagante theatershow. Alles wordt overdreven: van supermacho tot nichterigheid. Zolang het maar niet gewoontjes is. Nu de emancipatie van de homo's vrijwel voltooid is, nemen andere seksuele minderheden de fal<:kel over. In een recente film als 'Priscilla, Queen of the desert' zijn het twee travestieten en een transseksueel die in een bus door Australië reizen om her en der een goedkope nachtclubact op te voeren. Daarbij hullen ze zich in uitbundige verentooien en playbacken ze, op te hoge hakken liedjes uit de jaren zeventig,- een decennium dat zich uitstekend leent voor camp.

DIVA

"Camp is de kunst die serieus wil zijn, maar niet serieus genomen kan worden omdat het 'te veel' is", schreef Susan Sontag in een beroemd geworden essay uit 1964 'Notes on camp'. Door een te veel aan passie en emotie, verdrinkt het kunstwerk in pathos. De vonm wint het van de inhoud, de esthetiek van de ethiek. Camp behelst een bepaalde manier van kijken, een speciale ontvankelijkheid aan de kant van de waarnemer, maar niet alle kunstwerken lenen zich er even goed voor om als camip gezien te worden. 'Onrealistische' kunstvormen als opera en ballet zijn daarvoor echter buitengewoon geschikt. In die kunst komt een liefde voor de overdrijving en het spektalcel naar voren die ertoe neigt alle serieuze bedoelingen te ondermijnen. De ineenstorting van de diva zal door de operacomponist ongetwijfeld oprecht bedoeld zijn als tragische gebeurtenis, maar het al te theatrale van de gebeurtenis

Jeff Koons, 'Ushering in Banality' WETENSCHAP,

CULTUUR

ei) SAMENLEVING

45

- MAART

199^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen