VU Magazine 1995 - pagina 302

INTERVIEW

MARK

TRAA

V I N C E N T ICKE Hij laat zich niet langer door zijn woede verteren, maar nog steeds kan de 'sufgetreiter de' kosmoloog/kunstenaar zijn visie op de hedendaagse praktijk van de wetenschap niet verwoorden zonder uitroeptekens. Zich hewust van zijn politieke onvermogen mijdt hij de universitaire bureaucratie. "Mijn hersenen hebben te maken met het heelal."

V

ijf keer is de telefoon overgegaan, dan start het bandje. "Een goedendag daarginder", klinkt een verdraaide mannenstem in zacht Vlaams. "Gij zoekt Vincent. Wel, Vincent is op zoek naar zichzelf en heeft dus geen goesting hier te wachten. Mits u uw boodschap rap inspreekt, zal hij u snel terugbellen." Nog een boodschap. Het hoekhuis aan het Leidse Rapenburg is helderwit. Op een blinde muur staat in Japanse tekens een zeventiende-eeuws Haiku-vers geschilderd, van de dalcrand verticaal afdalend tot op ooghoogte. "Een woedende zee! / tot aan het eiland Sado / strekt zich de Melkweg." In de vensterbank liggen twee lapjeskatten, hun ogen toegeknepen vanwege de zon. Ze reageren niet op het geluid van de trekbel. Niemand thuis. Na een paar minuten gillen de remmen van een racefiets. Ingeklemd tussen een blitse zonnebril en een kleurige rugzal<: het glimmende hoofd van Vincent Icke (48), hoogleraar theoretische sterrenkunde aan de Rijksuniversiteit Leiden en de Universiteit van Amsterdam. De kosmoloog trad twee dagen eerder nog op in VPRO's 'Noorderlicht'. Daar verdedigde hij zijn vakgebied tegen de opmars van de onverbiddelijke Hubble Space Telescope, die de ene na de andere moeizaam geconstrueerde theorie over de evolutie van het heelal lijkt te ontkrachten. Kort daarvoor verdedigde Icke zijn visie op de Nederlandse wetenschap in een artikel in 'Intermediair'. Die ene pagiWETENSCHAP,

CULTUUR

na ontvlamde bijna spontaan; wie hem kent weet dat elk pleidooi van Vincent Icke vurig en vernietigend is. Wie niet beter wist, zou overigens de indruk kunnen krijgen dat Icke bezig is zich terug te trekken van het slagveld. In september vorig jaar werd hij toegelaten tot de Gerrit Rietveld Academie. Zijn eerste beeldhouwwerk is inmiddels verkocht aan de apotheek van het Academisch Ziekenhuis Leiden. In zijn forse woonkeuken smeert de kosmoloog vier bruine boterhammen met jam en pindakaas. De katten gaan naar buiten. Gaat het weer een beetje, meneer Ickel "Dat hangt er vanaf langs welke van mijn vele dimensies je dat afzet. Wetenschappelijk gaat het zowel erg goed als erg slecht. Met de lopende onderzoeken die ik met promovendi doe gaat het prima, maar met mijn eigen onderzoek - dat iets te maken heeft met het verband tussen de algemene relativiteitstheorie en de quantummechanica - gaat het in zoverre slecht dat ik weliswaar heel veel leer, maar geen bliksem opschiet. Het antwoord waarnaar ik op zoek ben, ontsnapt me voortdurend. Het is ontzettend frustrerend en er komt nog bij dat ik over zo'n onderwerp twee jaar lang niets publiceer. En dan gaan andere mensen zich onder de pet krabben en vragen ze zich af: wat doet die gozer eigenlijk? Maar ach, eigenlijk gaat het heel goed. Ik ben kerngezond, heb plezier in het leven, ik hou er niet mee op voordat ik honderdveertig ben."

&> SAMENLEVING

S

- JULI/AUGUSTUS

199s

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen