VU Magazine 1995 - pagina 401

UITGEZONDEN

Aan: Vakgroep ontwikkelingseconomie, Vrije Universiteit, Amsterdam, Nederland Beste collega's. Misschien ben ik alweer terug in Nederland als jullie dit lezen, maar ik wou toch even laten weten hoe mijn promotieonderzoek verloopt. Hier in Agra (een miljoen inwoners) probeer ik de schoenenindustrie in kaart te brengen. Het is de grootste concentratie van schoenmalcers en handelaars in heel India,- er zitten er meer dan zestigduizend! Op een normale werkdag ga ik hier 's ochtends op pad met mijn tolk en chauffeur. Chauffeur klinkt duur, maar hij bestuurt een scooter-riksja waarmee we ons gedrieën een weg banen door de binnenstad van Agra. En geloof me, na een dag hobbelen in de drukte en de hitte ben ik blij als ik 's avonds thuis een douche kan nemen. Een koude douche, dat wel, maar warm water is een luxe waar ik wel zonder kan. We gaan grote en kleine schoenmalcers en bedrijven af. We hebben een lijst met allerlei vragen over de dagelijkse problemen, over de afzetmarkt en ga zo maar door. Bij vijftien adressen komen we regelmatig terug. Dat valt niet altijd mee. Meestal proberen we vooraf wel afspralcen te malcen, maar het is echt heel normaal dat je voor een gesloten deur staat. En als ik er eenmaal ben verlopen die gesprekken soms moeizaam: de telefoon gaat, of mijn gesprekspartner moet ineens naar de markt. Om hun bedrijf draaiende te houden, moeten ze constant improviseren. En ik dus ook! Al maandenlang gaan we op deze wijze kris-kras door de stad. Het ene moment praten we met een geslaagde ondernemer in een kantoor met airconditioning over zijn exportplannen; een kwartier later zitten we in een heel WETENSCHAP,

CULTUUR

klein hutje te praten met een schoenmalcer die op de lokale markt slippers probeert te verkopen. Ik ben ook al bij een paar bruiloften geweest en ook dan zie je het enorme verschil tussen de verschillende kasten. Het kost me best veel moeite om aan die overgangen te wennen. Het frappante is dat er bijvoorbeeld tussen schoenmakers en handelaars nauwelijks contact is; daarvoor is het standsverschil te groot. Dat leidt wel tot inkomstenverlies bij beiden; als ze samenwerken, zouden ze beter kunnen inspringen op de vraag vanuit het buitenland. Maar goed, saai is het hier in elk geval niet. Laatst braken er onlusten uit in de binnenstad toen wij er rondreden. Met onze riksja schoten we door de smalle steegjes om aan de relletjes te ontkomen. Om ons heen hoorden we gegil en gerommel. Opeens zaten we midden in die heksenketel. Dat was echt heel eng. We hadden moeite om mijn huis te bereiken. Er werd een uitgaansverbod afgekondigd dat een paar weken bleek te duren en toen heb ik inderdaad overwogen om maar met het onderzoek te kappen. Maar nu zit het er bijna op en ik merk dat ik me hier goed kan aanpassen. Dat geïmproviseer ligt me wel en stralcs in Nederland zal het weer wennen zijn aan het geregelde bestaan! Groeten van

PETER

et) SAMENLEVING

31

- JULI/AUGUSTUS

1995

KNORRINGA

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen