VU Magazine 1997 - pagina 238

^^^^^^M^M^^^^^^i^W4

'Ik werd mij ervan bewust dat de grond waarop wij staan al een verdi^^i^gjg

(Ziezo, die zit. Dit gaat zo snel niet open. I En nu maai glimmen, glanzen als een schelp.) II Soms kier ik even, en dan hoor je 'Help! I Ik ben de mossel!' Maai ik leei mij lopen. Weinig bemoedigende regels, dit 'Zelfportret met schelp', voor wie met de maker ervan in gesprek wil over zijn letterkundige inzichten, dichterlijke motieven, zijn verbondenheid met Limburg en nog zo veel meer. De laatste regels uit dezelfde, recent verschenen bundel 'Velerhande gedichten', doen helemaal het ergste vrezen: Ik wil niet dat je alles weet. / Ik sta niet giaag vooi aap. I Soms vnl ik dat je mij vergeet. / Dat je moet wachten tot ik slaap. Maar gelukkig laat Wiel Kusters, die dit jaar de vijftig passeert, zich kennen als een innemend mens die bescheiden maar openhartig spreekt over wat hem beweegt in kunst en wetenschap. Een Limburger in hart en nieren is hij. Behalve een enkele onderbreking - de militaire dienst en zijn studie in Nijmegen -

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen