Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

VU Magazine 1997 - pagina 222

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

VU Magazine 1997 - pagina 222

2 minuten leestijd

ACADEMIA POËTICA

Ylie wat wil zeggen heeft wintei nodig

woorden op hun plaats als de hoekige noten in moderne jazzmuziek. Luister! Dit is Oscai Peterson op papier:

Oscar Peterson op papier

Zo stijf de hand dat half 't octaaf vervalt

Wat is leven? Het leven is:

de greep op het geheel uiteenvriest tot segmenten

Een sigaret tot een lange grijze kegel tussen mijn vingers laten opbranden luisterend naar een onnauwkeurig afgestemde radio aarzelen de cent net uit mijn broekzak gevallen op te rapen of niet.

onderkoeld - zo noemen de kaffers dat fragmenten

Niet groots en meeslepend maar vooral vluchtig is het leven. Want "Verdiept in vluchtigheid, / zo is de mens op zijn mooist". Zo'n standpunt levert terloops lijkende observaties op. Zoals deze: Kil van uitgesleten been nekwervel, ellepijp

aangeslagen daar laat het zich

akkoorden verwoorden.

Haast onontkoombaar dient de conclusie zich aan dat /. Bernlef in het gedicht 'Zwijgende man' zichzelf geportretteerd heeft:

De bikkel rolt wel rolt wel waar hij wil Van richel naar richel speeltuig van

juist in de stilte tussen door grote koude

Wie wat wil zeggen heeft winter nodig kale takken zonder blad

kinderen

Spoor van vogels niet hun fluiten water ongenaakbaar hard en glad

Nog nakibbelend tot onder de grond: bikkel bikkel, bikkel mijn hart. Hier is een weinig behaagziek dichter aan het werk die bovendien zeer zuinig met de woorden omspringt. Vier keer bikkel, twee keer richel, en toch geen woord teveel. Wat gezegd is blijft onuitgesproken. Het laat zich raden. Sneeuwbuien van skeletjes trekken over de bodem van de zee sediment dat eeuwig in beweging blijft [...]

Wie dat wil heeft in zijn ogen iets gespaard dat kijken heet Wie dat kan weet in zijn zwijgen wat hij zegt het best bewaard D. Prinsen

Kaal en stakerig als ontbladerde takken in een door wit winterlicht beschenen sneeuwlandschap, tekenen de zinnen zich af. In deze verzen is de gevoelstemperatuur ver onder nul. Emoties zijn er wel, maar zodanig gevriesdroogd dat ze, mits koel en droog bewaard, onbeperkt houdbaar blijven. Onnadrukkelijk, en op het oog bijna toevallig, vallen de onhandelbare

70

wcs

MEI/JUNI

1997

Een royale selectie uit de poëzie die Bernlef tussen 1960 en 1990 schreef, is bij Querido verschenen onder de titel 'Achter de rug' (ƒ 75,-).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 januari 1997

VU-Magazine | 434 Pagina's

VU Magazine 1997 - pagina 222

Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 januari 1997

VU-Magazine | 434 Pagina's