VU Magazine 1997 - pagina 212

Stephen Jay Gould, 'De gok van de evolutie misvattingen over evolutie, vooruitgang en honkbal'. Contact, f S9,90.

Wat beweegt een vertaalster , om een categoriefout een 'categorische fout', selectiedruk 'selectieve pressie', kolonievormende organismen 'koloniserende' organismen, en halswervels 'nekbotten' te noemen, om 'irreducible' met 'irreductibel' te vertalen, over 'de' Homo sapiens te schrijven, maar niet over 'de' Charles Daiwin, terwijl dat toch ook een eigennaam is, en om een heel boek lang hardnekkig 'species' te schrijven waar zelfs de meest arrogante bioloog nog het plat Nederlandse 'soort(en)' zou gebruiken? (En dat is dan nog maar de vrucht van anderhalf uur lezen.) Wat beweegt een uitgeverij om zo'n vertaling dan ook nog eens vol spelfouten te laten staan (compleet met niet bestaande

Schitterend ongeluk? Degol<«an<teévöh,tie woorden als 'verlangstuk' die zelf het stomste spellingscontroleprogramma er nog uit zou halen], afbeeldingen op te nemen waarvan de as in Engelse voeten is verdeeld terwijl de begeleidende tekst over meters spreekt, en zelfs op één pagina tweemaal dezelfde afbeelding af te drukken? Het antwoord is waarschijnlijk simpel: beunhazerij, krenterigheid en haast. En dat is om twee redenen jammer. Stephen Gould schreef een prachtig boek over evolutionaire misvattingen (zie het essay, elders in dit nummer), en Contact

Ulrich Beek, 'De wereld als risicomaatschappij essays over de ecologische crisis en de politiek van de vooruitgang'. De Balie, f 24,^0

ledere socioloog of filosoof die spraakmakend wil zijn, geeft een eigen naam aan de hedendaagse samenleving: consumptiemaatschappij, postmoderne samenleving, informatiemaatschappij. En altijd heet zo'n nieuw benoemde samenleving totaal anders te zijn dan de samenleving van nog maar een paar jaar geleden. Zonder dat iemand iets in de gaten had, heeft zich een radicale breuk voorgedaan; niemand heeft 'm opgemerkt, alleen de spraakmakende denker zelf uiteraard. Vandaar dat een zekere vermoeidheid onvermijdelijk lijkt wanneer de Duitse socioloog Ulrich Beek de hedendaagse

60

wcs

MEI/JUNI

1997

heeft een naam te verliezen als Nederlandse uitgever van grootheden als Gould, Dennett, Dawkins, Hawking, Kauffman, en ga zo nog maar een hele tijd door..., met opsommen dan. Want Contact hoeft zo nog maar even door te gaan om die goede naam voorgoed kwijt te raken, (BV)

Van onderen

samenleving van het etiket 'risicomaatschappij' voorziet. Daar heb je weer zo iemand die zo nodig origineel moet zijn! Maar het moet gezegd, helemaal onorigineel is Beek niet. In ieder geval snijdt hij interessante problemen aan. Hij wijst op met name de reeks technologische catastrofes die zich de afgelopen jaren hebben voorgedaan: van Tsernobyl tot de gekke-koeienziekte. Het zijn ongelukken die op het oog niets met elkaar

te maken hebben. Maar Beek weet in een vijftal essays die de eerste vertaling van zijn werk in het Nederlands vormen, aannemelijk te maken dat het hier niet om uitzonderingen gaat, maar om ongelukken die tot de normale situatie zijn gaan behoren. Het zijn geen excessen meer. De hoogwaardige technologie brengt risico's met zich mee die, zoals in het geval van de kernenergie, wereldwijd en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen