Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

VU Magazine 1998 - pagina 225

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

VU Magazine 1998 - pagina 225

4 minuten leestijd

tieke partijen. Ze tonen hoe zij zichzelf zagen en wilden presenteren, en met welke maatschappelijke omstandigheden ze te maken hadden. In periodes als die van de verzuiling of van de polarisatie lieten ze een ander gezicht zien dan tegenwoordig." Ondanks dat geringe effect, voorspelt Sinrons dat politieke partijen in de toekomst vaker zullen terugvallen op de televisie als medium om kiezers te bereiken. Een reden daarvoor is dat ze door het teruglopende aantal actieve kaderleden gebrek krijgen aan mensen die affiches willen plakken of folders verspreiden. Politici zijn nu al niet weg te branden uit talk shows en ze zijn daar graag, al was het maar omdat ze voor die vorm van publiciteit hun magere campagnebudgetten niet hoeven aan te spreken.

dat Kok zowel een gewone jongen is, een sociaal-democraat in de oude zin van het woord, als een moderne leider die vanaf de achterbank van zijn auto met chauffeur van de ene belangrijke bijeenkomst naar de andere snelt. Kok, destijds minister van financiën, gaat in de spot terug naar zijn geboorteplaats waar zijn vader werkte als timmerman en actief was voor de sociaal-democraten. Simons: "Afgekeken van BUI Clinton, die terugkeerde naar zijn loots. Hope, Arkansas werd Bergambacht." De hio pic weerspiegelt de identiteitscrisis die de PvdA doormaakte en is bedoeld om een brug te slaan tussen de twee doelgroepen die de partij wilde aanspreken: de traditionele sociaaldemocraten en de electoraal interessante middengroepen. Simons: "Aandacht voor personen is niets nieuws. Romme, Drees en Oud waren de boegbeelden van KVP, PvdA en VVD. Voor Van Agt, Den Uyl en Wiegel gold hetzelfde. Een verschil is wel, dat het toen over de programma's

ging waarvoor die partijprominenten stonden, en nu om hun persoon." En dan zijn er nog de spotjes die aansluiten bij reclameuitingen, die niet langer een product aanprijzen, maar vooral de sfeer die eromheen hangt. Life style heet dat en Groen Links was er sterk in. Geen argumenten, geen boodschap, maar vooral beelden en een paar zinnetjes, die duidelijk moeten maken dat we hier met een spotje van Groen Links te maken hebben. De boodschap was helder: wie denkt in deze sfeer te passen moet maar op ons stemmen. De VVD deed iets dergelijks door in een spotje beelden te tonen van surfers, fietsers en gezelligheid op een terras. Lekker doen wat je wilt, daarvoor moet je bij de W D zijn. "Al met al denk ik", zegt Simons, "dat het met de Amerikanisering van de campagnes wel meevalt en dat de spotjes in de verkiezingstijd weinig invloed hebben op het gedrag in het stemhokje. Mijn analyses zijn vooral van belang voor de geschiedschrijving van de poli-

Maar in die shows, althans in de meer serieuze, hebben ze te maken met kritische ondervragers die niet ieder vlot pr-praatje voor zoete koek slikken. Sterker nog, sommige journalisten zijn inmiddels zo wantrouwend ten opzichte van de politiek, dat ze er bij voorbaat van uitgaan dat ze wel weer met een vlotte verkiezingsbabbel te maken zullen hebben en steeds minder naar de antwoorden van hun gesprekspartner luisteren. Om die vorm van communicatie, beter gezegd van gebrek daaraan, te ontlopen zullen politieke partijen volgens Simons vaker betaalde spotjes gaan uitzenden op televisiezenders die ze in contact kunnen brengen met het publiek dat ze graag willen bereiken. Dat ze zo tussen de reclame voor wasmiddelen en inlegkruisjes terechtkomen, nemen ze op de koop toe. De humor die tegenwoordig een enkele reclamespot draaglijk maakt zal echter ontbreken. Simons: "Daarin blinken politieke spotjes niet uit. Humor, dat is jezelf relativeren en dat is gevaarlijk. De CHu'er Udink heeft dat jaren geleden geprobeerd. Hij zette een pruik op en ging tussen de hippies op de Dam zitten. Een aardig idee, maar het werkte averechts. Udink maakte zich alleen maar belachelijk." F o t o g r a f i e : Rene Koster.

WCS

'^Ê^Ê^

MEl/lUNI

1998

73

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1998

VU-Magazine | 492 Pagina's

VU Magazine 1998 - pagina 225

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1998

VU-Magazine | 492 Pagina's