VU Magazine 1998 - pagina 94

BEPROEVING vertellen wat er gaat gebeuren; daardoor zouden ze zich kunnen gaan instellen op wat de dokter graag wil horen. De patiënten zijn vaak gespannen, ze moeten altijd even worden 'losgeschommeld'. Spanning is af te lezen aan de meetresultaten. De mensen kunnen mentaal beter ergens anders mee bezig zijn. Daarom vraag ik ze soms: hoe heette de eerste Amerikaanse president na de Tweede Wereldoorlog ook alweer? Dan zijn de mensen even afgeleid en doen de ogen hun normale werk. Met de hand beweeg ik de schommel heen en weer, hooguit een paar decimeter. In een plat vlak, dus niet zoals bij een schommel in de speeltuin waar je de hoogte in schiet. De mensen krijgen in onze schommel echter wel degelijk het gevoel dat ze door een dal heen gaan, of juist over een heuvel. Dat ligt aan de wijze waarop de otolieten reageren op de versnellingen. Ik weet wat een normale uitslag is. Geven mensen aan dat ze hele rare bewegingen maken en zijn ook hun oogbewegingen afwijkend, dan kan er iets aan de hand zijn. Soms gaat het mis. Mensen die voor bepaalde bewegingen overgevoelig zijn, of bij wie het evenwichtsgevoel ernstig is verstoord, krijgen braakneigingen. Dan hou ik op. Voor de patiënt is het onplezierig en mij levert het alleen maar rommel op. Bovendien zijn de meetresultaten dan waardeloos.Ons onderzoeksgebied is klein, maar zeker niet onbelangrijk. We kunnen soms met zekerheid zeggen dat een klacht te wijten is aan een verstoord evenwichtsgevoel, en niet aan een neurologische aandoening. En aan een evenwichtsstoornis op zich is nog nooit iemand doodgegaan, zeggen we dan. Dat is voor de mensen een heel troostrijke gedachte."

In laboratoria en testcentra wordt het lichaam soms t o t het uiterste beproefd. W a t kan een mens verdragen? Een serie over technologische martelv/erktuigen. Aflevering 2: de schommel.

"Met deze schommicl meten we de gevoeligheid van onderdelen van het evenwichtsorgaan. Het gaat om minuscule steentjes - otolieten geheten - in het binnenoor die ietsje verschuiven wanneer ons lichaam in een rechte lijn wordt versneld. Dat levert prikkels op die door ons centrale zenuwstelsel worden geregistreerd. De otolieten vertellen ons voortdurend: daar is beneden, daar is moeder aarde. De mensen die in deze schommel plaatsnemen zijn doorgaans patiënten met een evenwichtsstoornis, bijvoorbeeld veroorzaakt door een verkeersongeluk. Puur wetenschappelijk onderzoek doen we ook. Verder krijgen we regelmatig mensen die gevoelig zijn voor bewegingsziekte maar m hun beroep wel veel met bewegingen te maken hebben, zoals zeelieden. Door ze in de schommel te leggen krijgen we een beter inzicht in wat er mis is met hun evenwichtsorgaan.

Drs Herman de Jong, vestibulaire afdeling, Academisch Medisch Centrum, Amsterdam.

Interview: Marl< Traa.

We plakken elektroden rond hun ogen, om zo de bewegingen van de oogbol te registreren. De ogen zijn de beste verklikkers van het gedrag van het evenwichtsorgaan. Ik mag de mensen natuurlijk niet precies

wcs

Fotografie: Lenny Oosterwiji<.

MAART/APRIL

1998

19

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen