VU Magazine 1998 - pagina 389

Willem van Toorn: "Ik zie daar een motortje van cultuurhaat dat er niet om liegt."

vroeger komt niets te maken hebben. Dat is oud en wij zijn toch immers jong? Het maakt het moeilijk om enig respect te voelen voor de plek waar een mens zich bevindt. Een deel van die geschoktheid over het hoge water was dat men het beledigend vond dat zoiets kon. In Frankrijk zijn in riviergebieden bordjes te lezen: deze weg kan onder water staan. Daar leeft men al vele generaties mee. In Nederland wordt zoiets als buitengewoon schandalig ervaren."

Wetlands Het verzet tegen de dijkverzwaring was succesvol. Van Toorn mocht zelfs een keer aanschuiven bij de ministerraad en uiteindelijk ging iedereen royaal overstag. De dijkverzwaring vindt nu plaats met een zo groot niogelijke instandhouding van het bestaande landschap. Leunt Van Toorn nu tevreden achterover? Niet helemaal. Heel mooi natuurlijk dat de overheid op haar schreden is teruggekeerd, maar de aangerichte

schade in het rivierenlandschap is inmiddels aanzienlijk. Bovendien ziet hij gevaar uit ogenschijnlijk onverwachte hoek opdoemen: de nieuwe natuur. Overal in Nederland doet men aan 'natuurbouw', probeert men wilde, ongerepte natuur in het leven te roepen; een landschap te fabriceren waar de hand van de mens, voor zover aanwezig, zorgvuldig is weggemoffeld. "Ik begrijp die honger naar het zuivere wel", zegt Van Toorn. "Maar mijn begrip wordt

wcs

NOVEMBER/DECEMBER

1998

13

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen