VU Magazine 1998 - pagina 367

In de meeste gevallen zijn stalkers mannen die het gemunt hebben op iemand met wie ze een relatie hadden. Ze kunnen de afwijzing niet verwerken en maken hun slachtoffer vanaf dat moment op alle mogelijke manieren het leven zuur. De meeste vrouwen krijgen ontelbare telefoontjes op de meest ongelegen tijdstippen, ontvangen brieven en treffen hun eigendommen af en toe vernield aan. Waar ze ook gaan of staan, overal lopen ze 'toevallig' hun ex tegen het lijf, die vaak bedreigingen uit en deze in een klein deel van de gevallen ook waarmaakt. De stalker zoekt bewust de zwakke plekken van zijn slachtoffer. Is dat een vrouw en de stalker in kwestie een ex-partner, dan zijn dat vaak de kinderen. Als de man de biologische

Irene van Elzakker

Voor het eerst wordt er wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de effecten van het zogeheten 'stalken' op kinderen van de slachtoffers. Daarvoor was tot dusver bar weinig aandacht. Kinderen kunnen in de discussie over het strafbaar stellen van stalking echter een belangrijke rol spelen.

vader is, probeert hij de omgangsregeling als wapen te gebruiken om hen te treffen. De Stichting Anti Stalking (SAS) uit Westerbork kent gevallen van exechtgenoten die hun kinderen proberen te ontvoeren nadat ze aan de moeder zijn toegewezen. In een persbericht beschrijft de organisatie een schrijnend voorbeeld: "Een jonge moeder verlaat haar echtgenoot samen met haar dochtertje. Haar kind werd door de vader misbruikt. Zij krijgt vervolgens te maken met stalking. Op een dag wordt haar dochtertje uit de klas gehaald door haar ex. Hij neemt het kind mee naar zijn woonplaats en laat het daar een andere school bezoeken. De man laat het meisje een briefje schrijven aan de kinderrechter, waarin staat dat zij graag bij haar vader wil wonen. Met hulp van de politie heeft de moeder haar dochter weer terug kunnen halen. Nog steeds spant de ex-echtgenoot echter juridische procedures aan om zijn kind terug te krijgen. De vrouw durft het meisje niet goed buiten te laten spelen, uit angst voor een nieuwe ontvoering." "Zeventig procent van de slachtoffers in ons bestand heeft een stalkende expartner", vertelt Rita Vergunst van de SAS. Bij een deel van de gevallen zijn ook kinderen betrokken. De vader inanipuleert hen van jongs af aan, probeert ze op te zetten tegen hun moeder." Vaak zijn de kinderen getuige van de daden die de stalker tegen hun moeder onderneemt. Ze zien de ongewenste huisbezoeken die steevast uitmonden in ruzie, w a a r a a n s o m s fysiek geweld te pas k o m t . En ook de w a n h o o p v a n h e t m o e getergde slachtoffer ontgaat h e n niet. In e x t r e m e gevallen is de v r o u w zo bang, dat ze de kinderen zo veel mogelijk binnenhoudt. "Die angst kan overslaan op het kind", weet maatschappelijk werkster Annelies Lissauer van het RIAGG, afdeling jeugd, in Amsterdam. "Ik heb het meegemaakt

wcs

SEPTEMBER/OKTOBER

1998

: i

jj; ; H [ I

:, | I ", |i ji

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen