Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

VU Magazine 1998 - pagina 227

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

VU Magazine 1998 - pagina 227

3 minuten leestijd

Corien van Zweden

De 'tweede generatie' worden ze genoemd. De kinderen van de Turkse en Marokkaanse migranten, die zich in de jaren zestig en zeventig als nieuwkomers in Nederland hebben gevestigd, zijn inmiddels opgegroeid tot jong-volwassenen. Ze nemen als groep een heel andere positie in dan hun ouders. Ze zijn in Nederland geboren en getogen en kennen het land van herkomst vaak alleen maar uit de verhalen van hun ouders en van vakantie. Ze spreken Nederlands, gedragen zich in veel opzichten Nederlands en stellen zich hun toekomst in Nederland voor. Op verschillende manieren zijn de

jongeren van de tweede generatie de afgelopen jaren in het nieuws geweest. Enerzijds was er veel aandacht voor de specifieke problemen van deze groep die 'tussen twee culturen' is opgegroeid. Er werd bijvoorbeeld veel geschreven over de moeilijkheden in het onderwijs, het hoge percentage dat de school zonder diploma verlaat, de werkloosheid onder allochtone jongeren en de wijze waarop jonge Turken en Marokkanen in het criminele circuit dreigen te belanden. Tegelijkertijd bestaat er ook een ander en veel minder problematisch beeld van de tweede generatie. In Opzij verscheen onlangs een reportage over ambitieuze Turkse en Marokkaanse meiden die carrière willen maken, moslimfeministen laten van zich horen in debatten en in publicaties, jonge allochtone debutanten komen met hun romans in de toptiens van best verkochte boeken. In toenemende mate leggen allochtone jongeren er de nadruk op dat ze niet bij voortduring en per definitie geassocieerd willen worden met problemen. Ze hebben er niet zoveel behoefte aan iedere

Moedige meiden 'Als je Marokkaanse wil blijven, dan moet je terugkomen. Als je Nederlandse wil worden, blijf dan maar weg", aldus een vader tegen zijn dochter. Het dilemma van de allochtone wegloopster: terug naar het veilige maar benauwende van de eigen gemeenschap, of vrij maar helemaal alleen een nieuw leven opbouwen.

keer weer als 'aparte' groep te worden benaderd. Of zoals een 21-jarig Turks meisje het formuleert; "We hebben allemaal van die leuke naampjes gekregen: migranten, allochtonen, minderheden, tweede generatie. Bij dit laatste begrip kun je al meteen allerlei cliché's verzinnen. Dubbelleven, twee culturen, tussengeneratie. Waar maken die raensen zich nou druk om? Ik ben toch ik." Het citaat is afkomstig uit een proefschrift over Marokkaanse en Turkse wegloopsters waarop cultureel antropologe Lenie Brouwer vorig jaar aan de Vrije Universiteit promoveerde. Doordat de onderzoekster zich heeft geconcentreerd op het thema van het weglopen - witte wetenschapster bestudeert allochtone probleemgroep past haar studie slecht binnen de trend om wat minder nadruk te leggen op de veronderstelde problemen van de jongste generatie Marokkanen en Turken. Tegelijkertijd biedt haar dissertatie die, niet voor niets onder de titel 'Meiden met lef' verschenen is, een prachtig inkijkje in de wereld van zich emanciperende allochtone meiden. De basis voor haar onderzoek wordt gevormd door de verhalen van 28 Marokkaanse en 17 Turkse wegloopmeisjes, met wie Brouwer uitgebreide vraaggesprekken heeft gehouden. Spanningen

Weglopen van huis is een tamelijk zwaar middel dat jongeren over het algemeen pas inzetten als er werkelijk geen alternatieven meer voorhanden zijn. Hoewel weglopen van alle tijden en alle plaatsen is, werd uit eerder onderzoek al bekend dat het verschijnsel toeneemt in periodes van grote maatschappelijke veranderingen. In de roerige jaren zestig bijvoorbeeld was weglopen onder Nederlandse jongeren een gebruikelijker fenomeen dan tegenwoordig. Het beeld van de langharige puber die met z'n slaapzakje op de rug naar het Amsterdamse Vondelpark reisde om zich aan te sluiten bij de daar bivakkerende hippies, staat veel mensen nog helder voor de geest. Daar komt bij dat van weglopen in het algemeen een moeilijk te meten voor-

wcs

MEI/JUNI

1998

75

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1998

VU-Magazine | 492 Pagina's

VU Magazine 1998 - pagina 227

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1998

VU-Magazine | 492 Pagina's