VU Magazine 1998 - pagina 392

D unning "Misschien is er aan het eind van de weg een wijde, stille vrede die we maar beter k u n n e n aanvaarden", schreef hij in zijn jongste bundel. Hij n o e m t zich agnost, heeft de religie afgezworen, maar kritiseert evenzeer de m y t h o m a n e pretenties van de moderne wetenschap: "Het lijkt wel astrologie. Stond ons lot vroeger in de sterren geschreven, volgens de jongste theorieën is het verankerd in de genen."

Gert J. Peelen

Wat is het toch dat religie en wetenschap elkaar steeds weer in de haren doet vliegen? Ze gedragen zich als felle concurrenten, die beide menen aanspraak te kunnen maken op de enige, universeel geldige verklaring van het menselijk bestaan en de ons omringende werkelijkheid. Dat is nogal pretentieus en leidt - het is eerder gezegd - tot een overbodige en tamelijk onvruchtbare strijd. We zijn toch inmiddels wel tot het inzicht gekomen dat godsdienstige geschriften, de bijbel incluis, onmogelijk dienst kunnen doen als wetenschappelijke naslagwerken? En we zijn er zo langzamerhand toch ook wel van doordrongen dat zoiets als een zin van het leven niet valt af te lezen uit onderzoeksverslagen en wetenschappelijke rapporten? Is het, om schermutselingen aan de grens tussen geloof en wetenschap tegen te gaan, dan niet raadzaam de hoe- en wat-vraag voor de wetenschap te reserveren en, ten behoeve van al wie daar ook maar enigszins in geïnteresseerd is, waarom- en waartoe-vraagstukken aan de religie te laten? Zo simpel is dat niet, aldus dr A.J. Dunning. Met het vorig jaar bij Meulenhoff verschenen 'Stof van dromen' wijdde hij een

wcs

NOVEMBER/DECEMBER 1998

17

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen