VU Magazine 1998 - pagina 320

Nu is de topsport een mil]oenenindustrie geworden. Een grote voetbalclub is niets minder dan een multinational. Waarom is er dan geen club die, net als veel andersoortige bedrijven, een eigen laboratorium heeft waar mensen als u zich met onderzoek bezighouden' "Als je aan Ajax een laboratorium zou vastkoppelen, dan zal het teleurstellend zijn wat dit op korte termijn kan bijdragen. Er gaat vijf tot tien jaar overheen voordat bijvoorbeeld een nieuw voedingsmiddel in de praktijk kan worden gebruikt. Als Guus Hiddink met zijn tweejarig contract bij Real Madrid zegt: ik wil een lab hebben, dan is het irreëel om te veronderstellen dat de wetenschappers die hij er neerzet binnen die twee jaar iets voor hem kunnen betekenen, méér dan een reguliere medische dienst. Laat die wetenschappers maar gewoon spelen in hun eigen lab, en hun resultaten aan de hele wereld meedelen. "We zijn in het verleden best benaderd door sportverenigingen en fabrikanten van sportvoeding. Als er sprake is van derdegeldstroomonderzoek, dan willen we eventueel afspreken dat we een wetenschappelijke publicatie een jaar ophouden of in die publicatie de firmanaam niet noemen. Maar er wordt wél gepubliceerd." Is de afstand wat prestaties en leefwereld betreft tussen topsporters en amateurs niet enorm groot gewordenl Dienen de toppers nog wel echt als voorbeeld' "Gelukkig zijn de meeste profs begonnen als amateur. En ik zie dat iemand als Rintje Ritsma een bepaalde uitwerking heeft op de jeugd: ze willen ook steeds beter gaan schaatsen, misschien niet eens direct met het oogmerk zo goed te worden als hij. Sinds het wereldkampioenschap voetbal zie ik op mijn weg naar huis ineens overal jochies voetballen." Wilf Paish, een Britse atletiekcoach, stelde eerder dit jaar voor om doping te legaliseren. Is dat voor u onbespreekbaarl "Ik vind dat niet onbespreekbaar. De dopingregels zijn niet meer dan afspraken die worden gemaakt. Ze zijn er omdat doping oneerlijke concurrentie veroorzaakt en schade toebrengt aan de gezondheid. Als je concurrenten het gebruiken, word je bijna gedwongen mee te doen om te kunnen bijblijven. Dat is onacceptabel. Daarom zou ik ook tegen een algehele legalisering zijn. "Maar wanneer je de officiële dopinglijst bekijkt, dan kan er wat mij betreft een groot aantal stoffen en producten worden geschrapt. Cafeïne bijvoorbeeld. Iedereen drinkt koffie en het schaadt de gezondheid niet. Waarom staat het dan op de lijst, vraag ik me af. Ik heb dat wel ter sprake gebracht in internationale commissies, maar het kan jaren duren voordat die door de bocht gaan. "De hele groep morfines staat ook op de lijst, heroïne eveneens, omdat ze schadelijk voor de gezondheid zouden zijn. Maar wat heeft dat nou met sport te maken? Een sporter die morfine gebruikt zal niets meer presteren. Zo'n middel is potentieel verslavend, daarom staat het op de lijst. Maar een sporter moet zelf weten wat hij na de wedstrijd doet.

16

wcs

SEPTEMBER/OKTOBER

1998

"Het wordt nu een beetje te gek. Wanneer je vlees hebt gegeten met anabolen erin, ben je in het ene lab positief en in het andere negatief." Marihuana idem dito. Ik heb die discussie van nabij meegemaakt. Het zou niet passen bij een sportieve leefwijze, was een argument. Maar hebben wij, of een internationale sportorganisatie, daar een zeggenschap over? Waarom zou een sporter in zijn vrije tijd geen stickie mogen roken? Van dat soort stoffen zou je kunnen overwegen om ze van de dopinglijst af te halen. Bij een middel als EPO ligt het iets anders. Daarvan is bewezen dat het gevaarlijk voor de gezondheid kan zijn. Maar als een sporter een document ondertekent waarin staat dat hij het willens en wetens gebruikt, dan zou ik legalisering wel aan de orde willen stellen." Als ie alle doping zou legaliseren valt het aspect van de oneerlijke concurrentie weg. En tot op zekere hoogte is gezondheid iemands eigen verantwoordelijkheid. Er zijn ook zakenmensen die zich doodwerken. "Ik vind dat we de discussie over legalisering niet uit de weg moeten gaan. Ik zeg er nogmaals bij dat ik er geen voorstander van ben. Het zijn immers potentieel gevaarlijke middelen, waarvan de risico's alleen zijn te overzien als ze in deskundige handen zijn. Je kunt zeggen: geef het dan in handen van een arts die een sporter begeleidt. Maar er is ook nog de amateursport. Wat de grote jongens doen, is hun voorbeeld. Er ontstaat dus een heel dopingcircuit ónder de top. Dan gebeuren er geheid ongelukken. Aan sporters kun je het zeker niet overlaten. Als het de prestatie verhoogt, is hij op dat moment bereid het risico te nemen. Daar denkt hij niet eens bij na. "Ik vond het heel opmerkelijk om te lezen dat op een paar Festina-renners in Zwitserland een nieuw middel zou worden getest. Zo zou het in de reguliere geneeskunde natuurlijk nooit gaan. Daar duurt het jaren voordat een middel op mensen mag worden uitgeprobeerd. Ik vind het verwonderlijk dat sporters zich voor zoiets zo makkelijk laten lenen. Een beetje slimme sporter zou een rechtszaak kunnen aanspannen en miljoenen kunnen claimen. In feite krijgen ze namelijk onoordeelkundig en onzorgvuldig middelen toegediend. Ik betwijfel ten zeerste of die artsen volgens de regels handelen." Stel, er wordt ontdekt dat zwemmers met grote voeten sneller zwemmen. Er zijn vast en zeker zwemmers die dan naar een plastisch chirurg gaan om bijvoorbeeld vliesjes tussen de tenen te laten aanbrengen. Volgens de regels mag dat. "Eh, ja. Het mag, inderdaad. En er zullen zeker sporters zijn die het zullen doen. Maar dan zal er toch sprake zijn van oneerlijke concurrentie. Niet iedereen zal zich zo'n operatie kunnen veroorloven."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen