VU Magazine 1998 - pagina 240

Eric Le Gras

Knarsende kokkels tien jaar," vult De Munck aan. "Waarschijnlijk een teken dat het meevalt met die vervuiling." De 'Schollevaar' is die ochtend vertrokken uit het haventje van Hans weert aan het Kanaal door Zuid-Beveland. Het schip, vertelt De Munck, is eigendom van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij (LNV). "Vergeet niet de 'N' van Natuurbeheer te vermelden", zegt hij. "Vroeger hield het ministerie zich alleen bezig met landbouw en visserij. De 'N' is betrekkelijk nieuw voor ons, maar hoort er wel degelijk bij." Nieuw is ook dat het RIVO-DLO,

Een hand vol kokkels: een zacht geluid ergens tussen geknars, geruis en geknisper.

Over het leven van kokkels en mossels, die als exportproduct jaarlijks goed zijn voor tientallen miljoenen guldens, is nog bar weinig bekend. Vandaar dat vissers en natuurbeschermers hevig strijden over het nut van vangstbeperkingen. Ertussen tuft de 'Schollevaar'.

Tussen de zandplaten van de Westerschelde zwemmen twee zeehonden. Schipper Toon de Munck van de 'Schollevaar' ziet ze het eerst en roept dat we moeten kijken. De voorbijzwemmende dieren kijken geïnteresseerd terug. "En dat in de Westerschelde, die bekend staat als een ernstig vervuild deel van het Deltagebied," zegt teamleider dr Aad Smaal van het centrum voor schelpdieronderzoek van het RIVO-DLO in Yerseke.

"Zeehonden zien we hier al minstens

wcs JULI/AUGUSTUS 1998

voluit het Rijksinstituut voor Visserijonderzoek van de Dienst Landbouwkundig Onderzoek, de 'Schollevaar' moet lenen. Tot voor kort maakte het instituut deel uit van het ministerie van LNV, maar na de verzelfstandiging is het gebruik van de schepen uit de vloot van het ministerie niet meer vanzelfsprekend. Vlakbij één van de zandplaten in de Westerschelde laat de 'Schollevaar' een rubberbootje in het water zakken. Ecologisch assistente Joke Kesteloo gaat samen met machinist Kees Baaij en matroos/kok Jacco Minnaard inventariseren hoe de kokkels, de mossels, de nonnetjes en de andere schelpdieren het dit jaar doen. In de verte, in de vaargeul van de Westerschelde, klinkt het gedreun van motoren van de schepen die af en aan varen naar de haven van Antwerpen. Maar Minnaard let op andere geluiden. "Luister", zegt hij terwijl het gouden mosseltje in zijn oor blinkt in de zon, "je kunt de kokkels horen." En inderdaad, boven de scheepsmotoren uit klinkt een zacht geluid dat ergens tussen geknars, geruis en geknisper inligt. Hoe de kokkels dat geluid precies maken is niet duidelijk. Bioloog Smaal vermoedt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen