Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

VU Magazine 1998 - pagina 457

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

VU Magazine 1998 - pagina 457

2 minuten leestijd

is Heidegger een wonder van eenvoud en toegankelijkheid. Ook onzin kent gradaties. De nieuwe biologie biedt al even weinig zicht op een nieuwe vorm van denken. Als je het gepraat over chaos en complexiteit ontdoet van de betekenisloze poëzie waarin hun ontdekkers ze in hun jeugdig enthousiasme soms verpakken, houd je een paar leuke speeltjes over: wiskundige modellen die laten zien dat toeval en wetmatigheid in thermodynamisch open systemen soms tot ingewikkelde structuren kunnen leiden. Nou dat is mooi, maar structuur is iets anders dan hoop, zin, en betekenis. Leegte Maar zelfs als die nieuwe gespreksmogelijkheid tussen geloof en wetenschap berust op schijn en misverstand, dan houden we toch altijd nog de tweedeling tussen kennis en zingeving over. En wat is er mis mee om kennis als het domein van de wetenschap en zingeving als het domein van de godsdienst te

zien? Ach, niet zo heel veel wellicht. Maar een kanttekening lijkt me op zijn plaats. Als het wetenschappelijke verhaal over ons ontstaan en ons verwachte lot geen onzin is, dan moeten we de zin van ons bestaan niet zoeken in een verre toekomst. De toekomst is het domein van dood, leegte en stilte, niet van een nieuw Jeruzalem, van een hemels of aards paradijs. We gaan niet ergens heen, we zijn niet - al dan niet samen - op weg. We zijn. We zijn hier. En we zijn nti. Onze enige reële werkelijkheid is een heden waar we elk voor onszelf, en wie weet soms ook heel wel samen, iets aardigs van kunnen proberen te maken. Wat we aardig vinden is een kwestie van individuele smaak. En ook daarin onderscheidt niets ons van andere dieren. Het heeft iets droevigs om afscheid te moeten nemen van een groots visioen, maar er staat ook iets tegenover: met de Nieuwe Aarde waar zovelen met zoveel energie naar streefden en streven, valt ons ook een grote verantwoordelijkheid van de daarvoor veel te smalle schouders.

wcs

NOVEMBER/DECEMBER 1998

81

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1998

VU-Magazine | 492 Pagina's

VU Magazine 1998 - pagina 457

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1998

VU-Magazine | 492 Pagina's