Omstreden normalisering - pagina 300
Hoe de Vrije Univseriteit veranderde in de lange jaren zeventig
gen Broeders wordt de strijd aan de VU primair als een politieke strijd
geduid; de VU mocht bijzonder blijven, mits ze als normale universi-
teit zou gaan functioneren. Dit was een pragmatische, politieke bena-
dering waarmee de SRVU een meer ideologische strijd over de relatie
tussen geloof, wetenschap, ideologie en bijzondere instituties uit de
weg ging. Een inhoudelijke dialoog over standpunten en achterliggen-
de waarden werd nauwelijks gevoerd, ook niet tijdens de hoogtijdagen
van de politieke discriminatie. Dat kon ook haast niet anders. Het
overgrote deel van de activisten had ideologisch geen enkele binding
(meer) met de gereformeerde of hervormde leef- en denkwereld.
Nogal wat activisten hadden een katholieke achtergrond. Degenen die
wel uit de traditionele VU-wereld kwamen, hadden op een enkeling
na weinig behoefte aan een offensieve ideologische polemiek met het
gedachtegoed waarmee ze waren opgevoed. Het bijzondere karakter
van de VU had voor veel activisten geen betekenis.
Vaak kreeg het optreden door de eigen dynamiek van de acties ken-
merken van politiek expressivisme. Hierbij kan bijvoorbeeld worden
gedacht aan de grote reeks bezettingen die de VU in de jaren 1972 -
1974 'teisterde' (Harry Brinkman gebruikte deze term) toen de belang-
rijkste concessies in de collegegeldkwestie al waren gedaan. De recht-
vaardiging van sommige van die bezettingen leek niet veel meer te zijn
dan de handeling zelf- leuk, spannend, energiek, opwindend. Niette-
min: de meeste acties waren wel degelijk doelgericht en hebben soms
ook effect gesorteerd. De stijlfiguur 'woord als daad' werd vooral op
het wetenschapspolitieke speelveld gebruikt, mede onder invloed van
het Althusseriaanse denken.
De dominantie van de politiek programmatische stijlfiguur, toene-
mend gekleurd door CPN-invloeden, heeft tot gevolg gehad dat de af-
stand tot grote groepen studenten almaar groter werd. Programma-
punten van partijen waarvoor grote groepen studenten sympathie
hadden (in het bijzonder die van de PvdA) klonken nauwelijks door in
het programma van de studentenvakbond. De programmatische ge-
drevenheid van de studentenbeweging werd de gedrevenheid van een
inner circle, die steeds kleiner werd en steeds minder verbindingen
had met grote groepen studenten, stafleden en potentiƫle bondgeno-
ten buiten de universiteiten. Andere sociale bewegingen werden steeds
aantrekkelijker voor grote groepen studenten. De koerswending in
1977 kwam te laat. Het tij was verlopen. De teloorgang ging betrekke-
lijk snel, rond 1980 was er nauwelijks nog iets over van de radicale stu-
dentenbeweging. Ze verschrompelde tot kleine lokale, marginale
298
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 januari 2013
Publicaties VU-geschiedenis | 388 Pagina's
![Omstreden normalisering - pagina 300](https://geheugenvandevu.digibron.nl/images/generated/publicaties-vu-geschiedenis/omstreden-normalisering/2013/01/01/1-thumbnail.jpg)
Bekijk de hele uitgave van dinsdag 1 januari 2013
Publicaties VU-geschiedenis | 388 Pagina's