Studentenalmanak 1941 - pagina 159
Dat geen vergat, maar werd beluisterd
als de eene tot den ander sprak;
want spreekt de stem, de ziel dan fluistert,
verborgen half, en half in 't strak
gelaat verraden, terwijl de woorden,
ontvloden met zoo licht gemak,
in hun gebrokenheid accoorden
ontwerpen, begeleidend zacht
de melodie der stille oorden,
ver ingesloten, waar de klacht
van menschelljkheid met pijn doorweven
verloochend op haar echo wacht:
de eerste en laatste zang van 't leven —•
Na dezen zag ik hem niet meer,
en bij mijn doen werd hij vergeten.
Maar ergens in mij bleef een zeer,
gevoegd bij wat ik eêr geweten
en voor mijzelf verborgen had.
Eens wordt dit hoeden losgereten,
dan is 't voorbij; een elk weet dat
zijn jonge hart is toegevouwen
voor eeuwig, met -z'n verre schat.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 januari 1941
Studentenalmanak | 250 Pagina's
![Studentenalmanak 1941 - pagina 159](https://geheugenvandevu.digibron.nl/images/generated/studentenalmanak/studentenalmanak-1941/1941/01/01/1-thumbnail.jpg)
Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 januari 1941
Studentenalmanak | 250 Pagina's