VU Magazine 1992 - pagina 10
nele vormentalen uit het verleden, bijvoorbeeld de Renaissance en de Gotiek. Maar die worden niet geimiteerd, men leidt er een geheel eigentijdse stijl uit af. NatuurHjk gebruikte men ornamenten, maar dat was het feest. Men hing de slingers als het ware buiten op en drukte daarmee vreugde uit. Wij zijn arm op dat gebied." Hij voegt er nog aan toe dat niet alles slechts versiering is. Er zijn bijvoorbeeld ook profileringen van het geveloppervlak die er voor zorgen dat de regen zo veel mogelijk geweerd wordt en met van het ene deel van de gevel naar het andere deel stroomt. "Tegenwoordig zie je allemaal vlakke gevels, waaraan als het regent van die druipgordijnen hangen. Dat zie je bij een oude gevel nooit. Die is helemaal gebouwd op het drooghouden."
Doorbraak Van een wandeling met Zantkuijl zullen je schoenzolen niet versUjten. Na pakweg een uur hebben we niet meer dan honderd meter gelopen en staan we nog altijd op de Keizersgracht. W e kijken de Raadhuisstraat in: een overdekte winkelgalerij met woningen erboven en hier en daar een draak of een ander monstertje, tot stand gekomen aan het eind van de vorige eeuw. De bouw van deze straat was een stedebouwkundige doorbraak, bedoeld om de verbinding tussen de grachten en de bin-
DR. HJ. ZANTKUIJL: "WEL LEUK ALS DAT SOORT VERHALEN DE RONDE DOET."
nenstad te verbeteren. Indertijd 'was het een omstreden project, maar het resultaat bevalt Zantkuyl best. In zijn studie rept hij zelfs van "een grote dosis kijkplezier". Hij wijst me op de bocht in de straat die mooi aansluit op de architectuur, zoals de met Renaissance-details versierde "rondboogramen". O m de straat in te lopen moeten we eerst nog over een brug die werd ontworpen door Piet Cramer, de bruggebouwer van de Amsterdamse School. Gedreven wijst Zantkuyl op de vele beeldende details. Zelfs de koppen van de schroeven zijn op een bijzondere manier afgewerkt. Zou dat tegenwoordig niet veel te duur worden? "Welnee", vindt Zantkuijl, "ze werkten indertijd met
lagere budgetten dan nu. Het gaat om aandacht voor je werk. Dat kost niets. Als je lol hebt in je werk, ben je een gelukkig mens en kun je m dezelfde tijd dat je iets slecht doet, iets goed doen." W e lopen langs het Binnenhuis, de door Berlage opgerichte winkel voor toegepaste kunst. N u huist P T T Telecom er, zoals de in huisstijl uitgevoerde borden en lichtbakken ondubbelzinnig aanduiden. "Belachelijk", moppert Zantkuijl. "Al die logo's. Bedrijven denken dat ze doodgaan als niet overal hetzelfde logo staat." Tijd voor wat naoorlogse architectuur. Zantkuijl is in het algemeen niet erg enthousiast over wat er de afgelopen decennia is gebouwd, maar is hoopvol gestemd, want m de architectuur is er altijd een golfbeweging. De vliesgevelarchitectuur met haar spiegelende buitenmuren beschouwt hij als een laatste poging om de onmacht te verbergen van architecten die ongeschoold zijn in beeldende vormgeving.
Afdruipen "Je ziet niet eens of het een kantoorgebouw is of een ziekenhuis. Maar ik moet zeggen dat de ruimtelijke structuur soms wel boeiend is en ik denk dat dat het begin is van een nieuwe opleving van de beeldkracht. De manier waarop eenvoudige kubusachtige vormen zijn gerangschikt, daar begint het mee. Het vervelende is alleen dat het verhaal stopt als je dichterbij komt. Terwijl je bij een oud gebouw tot aan de deur geboeid blijft. Ik denk echter dat we wel weer in de goede richting gaan."
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van woensdag 1 januari 1992
VU-Magazine | 484 Pagina's
![VU Magazine 1992 - pagina 10](https://geheugenvandevu.digibron.nl/images/generated/vu-magazine/vu-magazine-1992/1992/01/01/1-thumbnail.jpg)