Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Honig uit den rotssteen - pagina 106

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Honig uit den rotssteen - pagina 106

2 minuten leestijd

102

nog soms een vluchtige herinnering, maar die helaas, meest even vluchtig wegstervend, o zoo bitter droef laat uitkomen, dat er toch eigenlyk geen werkelyk gemis der ziele is, geen waarachtige rouw, geen leegte, geen wonde van het hart. Ze zyn er, o, ja gewisselyk, en er zijn er nog velen, ook onderde stillen en anders vergetenen in den lande, die in hun kleinen beperkten levenskring, door hun vriendelijke liefde en zelfopofferende toewijding, metterdaad dien diepen wortel in anderer hart sloegen, dien geen storm des doods er uit rukt. Ja, er wordt nog getreurd, gerouwd, gemist, en, om wie heengingen, onbeschr^flijke weemoed soms in de

ziel geleden.

wat niet valt weg te cijferen, broeders! die gevallen van echte treuring zyn zoo zeldzaam, zoo uiterst zeldzaam, en het komt aan alles zoo uit, dat in onze onrustige eeuw de werkingen van hart op hart zooveel ondieper zijn geworden en dat het bij het vlechten der banden van ziel tot ziel, o, zoo onstevig toegaat. Dat doet onze oppervlakkigheid! Dat doet onze albemoeiing, die geen stille toewijding noch de offerande van het eigen leven kent!

Maar

toch,

ons schrikkelijk tekort aan liefde en diepgaand geloof! zoo schreiend ellendig, dat zelfs bij de echte treurders schier nog altijd hun rouwe door onmanlijke sentimentaliteit en onchristelijke kleinmoedigheid ontsierd wordt. Ja, zoo diep bedroevend, dat letterlijk de band tusschen geslacht en geslacht is weggesneden, en men niet meer voelt dat het eigenlek één moest zijn, wat nu reeds in ruste ging en nog leeft om ons heen. En omdat er dan geen monument meer in de harten staat, zet men ergens op een straat of een graf een stuk arduin en beitelt in dien steen wat gegrift in de harten moest zyn. Alles uitwendig! Versteend! o. Zoo koud, zoo kil, zoo buiten het

Och, dat

Een

is

tekort

hart om.

Welhaast zal men ook u uitdragen! Mijn broeder, mijne zuster, moet ook dat een heengaan worden zonder door de kinderen Grods te zijn

begeerd?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1880

Abraham Kuyper Collection | 257 Pagina's

Honig uit den rotssteen - pagina 106

Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 januari 1880

Abraham Kuyper Collection | 257 Pagina's