Honig uit den rotssteen - pagina 209

205 te dieper zonk, er te hooger verlustiging in heeft, om in goddelooze menschenmassa den roem zijner ontfermingen te openbaren, en er zich in vermaakt, om het ritselen van het genadeleven in die dorre, doode takken te beluisteren. Ieder menschenhart, waar genade in werkt, is een werkplaats van wondere, goddelyke genadekunst. Elk mensch, die dood was en uit den dood in het leven overging, is een keurige, heerlijke planting van den heraelschen Landman. En al die vele zielen saam, in wie die levenssappen van een heerlijken wasdom uit het zaad des Woords werken gaan, vormen met hun aJlen dat Grilead, dat cederenwoud des Heeren, waarvan het in Psalm 92 heet: „Het rechtvaardig volk zal groeien, gelijk op Libanon, bij het koesteren van de zon, de palm en ceder groeien. Zij, die in het Huis des Heeren. in het voorhof zijn geplant, zien door des Hoogsten hand hun wasdom steeds vermeêren."

menschheid die

En waar

nu voor Grods heilig menschen, de scheidslijn?

gaat

oog, als Hij neerziet op de

De scheidslijn tusschen de dor en de vlakte Grileads waar alles bloeiend is! Door den mond des profeten zegt de Heilige Geest het vlak vooraf Ontferming is er daar in VS. 3: „Doet gerechtigheid en recht" boven; laat de ontferming ook in uw ziel wonen en „redt den beroofde uit de hand der verdrukkers en onderdrukt den vreemdeling en den wees en de weduwe niet." Want indien niet, zou Ik God zijn, „indien Ik u niet zette als een woestheid? Ja, Ik zal de verdervers tegen u heiligen, elk met zyn gereedschap, om uw uitgelezene kinderen

der

woestenij

waar

alles

—

ceders

om

te

houwen!"

Glijdt over dit zieldoordringend

woord

niet heen, broeders!

Amen, immers zegt er uw eigen ziel op! Het kan niet anders, het moet zóó zijn! De

goddeloozen, zegt mijn God, hebben geenen vrede. Alleen maar, zoo klaagt ge, hoe dan met mijn arme ziel? Want hoe zou ik gerechtigheid doen Nu dan, indien ge zoo oprechtelij k klaagt, zie dan de ceders aan in het woud, hoe ze groeien. Ze arbeiden niet en ze spinnen hun blad niet, en toch is Salomo in al zyn majesteit ooit schitterend geweest als één van deze? berg den Och, neem den wortel van den boom uit den grond boom in uw kelder weg; en immers zonder levensbodem, waaruit hij zijn sappen zuigt, en zonder een levenslucht, waaruit hij leven indrinkt, en zonder een levenswarmte, die de zon in hem uitstraalt, sterft die boom, is hij dood, verdort en beschimmelt hij. Maar, in dien bodem vastgeworteld, dan zegt die boom niet: „Ik zal eens groeien!", maar hij leeft vanzelf, en leven is groeien, en hij ademt de lucht weer uit die hij indronk, en zijn blad is schoon. 1

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen