Honig uit den rotssteen - pagina 122

118

En dan bad dat volk, en liep zijn Grod als een stroom aan: „Och, Heere, help ons!" Maar dan hielp de Heere niet'^ sloeg veeleer nog harder; en toornde in nog brandender ijver; zoodat ge wanen zoudt, dat nu althans dat volk zijn hart toch scheuren en voor den Heilige vallen zou. Maar neen, zoo ontzettend ver kan men leven buiten hetgeen op zijn lippen leeft, dat datzelfde volk van God dan nog den arren moed had, om liever Grod dan zichzelf aan te klagen, en spreken dorst van „een arm des Heeren die verkort was," om toch maar, buiten zijn zonden om, een verklaring voor het raadsel te vinden, dat zy wel baden, maar God niet hooren wou of wil men, dat zij wel kirden als duiven om heil en uitredding, maar dat God hen liggen liet in ;

hun

ellende.

En

tegen die diepgaande, schandelyke bezondiging aan Gods heilige is het nu, dat de Heilige Geest ingaat en toornt, als Hij aldus dat trouwelooze en ongerechtige volk toespreekt „Neen, de arm des Heeren is niet verkort, maar uw ongerechtigheden maken !" scheiding tusschen ulieden en tusschen uw God majesteit, daar tegen

:

En

nu, past dit ook op ons niet?

Slaat dat niet ook op het volk

des Heeren in onze

Of

dagen? ook nu nog

Ja, verbaast het u achter de waarheid te komen en toch steeds verder afdoolde, deze verscholen groep in den lande, die waarheid nog zoo rijk en volop, zij het ook bestoven en bezoedeld, bleek te bezitten? Moet niet een iegelijk schriftgeleerde, om weer vastigheid onder den voet te krijgen, weer naar hen terug? Overkomt u niet, als ge weer aangrijpt wat zy belijden, o, zoo wonderbaar een gevoel van verademing; van nu dat zeezieke gevoel uit uw leêge hersenen te voelen wijken; en weer te weten waar ge is

niet

niet vaak, hoe terwijl

bij

hèn de waarheid?

alles sloofde

en slaafde

om

zijt; waar uw weg loopt; en waar het heengaat? Staat ook niet nu nog dat volk des Heeren, hoe ook bespot en aangefloten, te midden der wereld, als dragers van het zuiverst licht? En toch, en toch .... worstelen die dragers der waarheid en

aan toe

en gaat de worsteling van Jehovah bidden ze dan niet en roepen ze dan niet?.... En blijft desniettemin toch het einde niet, dat de Heere voortgaat met u tegen te komen? soms maar met een klein oogenblik, tusschen de benauwing in, dat u weer eens genade geschiedt uit

woelen

tegen

ze

niet

vruchteloos,

hen

niet

al

door?

En

den hooge?

En nu vraag ik toch, waaraan anders dan aan onze ongerechtigheden kan dat ook bij ons liggen? Wat anders dan het afblijven van die waarheid met hart en leven, zou daar oorzaak van zijn? En wat anders zou dien arm des Heeren weer in heil naar u toe kunnen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen