Honig uit den rotssteen - pagina 99

95

En nu, treurt ook de landman bij zijne leêge schuur en uitgeschudde zakken, omdat hij het zaadkoren uitdroeg naar den akker en in de opgeploegde voren uitstrooide? Maar immers, juist omgekeerd, voelt hij zich nu eerst terdege rijk, nu uit tuin en hof alle koren wegging en de akker het alles wegborg onder zijn vale dekkleed. Want nu, nu weet hij, dat zijn koren arbeidt voor hem, en dat God zijn koren gedijen doet, en dat juist dat verscholen zijn van zijn tarweschat hem een veel rijker schat uit die tarwe belooft! En zoudt gij dan treuren, mijn ziel, omdat toen Christus bij u intoog, zitjn engelen hem zijn nagevolgd, om dat hooge licht der eere en der schittering uit uw woning weg te dragen en u te bekleeden met het kleed der donkerheid, dat de menschen u vergaten en de wereld om u lachte en de Belialsman u met slijk nawierp en alle glans in het oog der menschen u ontnomen werd? Zie, iTLW licht, een beter licht, een licht van nog veel rijker schittering, is er toch immers! Is er, al ziet ge het deze lange dagen en deze jaren niet. Het schuilt niet hoog en niet verre, maar daar, daar uw voet, vlak voor u, onder de oppervlakte van dien levensbij bodem. En het schuilt daar niet doelloos en niet werkeloos, maar om door uw God gehouden, en door zijn majesteit steeds met nieuwe glansen vermeerderd te meerderen in stee van te verteren, te winnen in zuiverheid, in helderheid, in kracht en glansen, tot het eens uit zal breken, om u te omringen en te omvloeien als een stroom en u, rechtvaardige en die er velen rechtvaardigen mocht, te doen blino, ken als een star aan het uitspansel, door den luister van uw Heere! Voor den goddelooze, zingt de Psalmist, is het leven als een donkere saamgepakte onweerswolk, waar het licht aan vlammen uitschiet, om het al te verlichten, ja maar met een gloed die vernielt, verteert, verderft (vs. 1

Maar voor

—

7).

u,

die

den

Man

van

smarte

achterna treedt,

is

het

van uw leven, uw lieven, uw worstelen, ook donker ja, maar donker als de grauwe akker, die de zaadkorrels van het licht in zijn terrein

schoot voor u verborgen houdt, voor u rijpen, voor u zwellen doet, om het eens al licht, al glans en heerlijkheid om u heen te doen zijn. (vs. 7 11).

—

En daarom

„verblijdt u in den Heere,

lof ter gedachtenis

Immers, hij van dat licht

van

gij

zijn heiligheid!" (vs.

rechtvaardigen, en spreekt 12).

„Ik ben het Licht der wereld," moest ook de sombere profetie doen hooren: „Indien het in de aarde niet gezaaid wordt en sterft, dan blijft het alléén, maar indien het sterft, zoo brengt het honderdvoudige vrucht voort!" En hem volgen we immers na! die sprak:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen