Honig uit den rotssteen - pagina 130

126

Vrede dan, .... als we den goeden strijd ten einde toe gestreden hebben Vrede op den bodem van het hart .... als het geloof er vriendelijk kiemen mag! Vrede, in hem, die onze Vrede is, niet gelijkerwys de wereld dien

maar

geeft,

engelen

u

gelijk hij

dien geeft;

en waar

toejubelsn

Grods

dat, dat is het,

waarvan

die

kinderen uit zielservaring van

getuigen.

Maar wat

heeft

deze

heilige

vrede,

bid ik u,

van doen met

die

sussing van vijandschap, en demping van hartstochten en bijlegging van geschillen En is het niet juist den vrede willen, gelijkerwijs de wereld dien wil, als men een satyre op Bethlehems kribbe ziet in een oorlog van onbekeerde massa's; of ook, als men, by het lagere

!

uitbreken van geschil of quaestie tusschen belyders, zoo ijlings gereed met zyn raad, om het toch maar bij te leggen, en er iets op te vinden, en er toch liever het zwijgen toe te doen ? Immers, mij dunkt, als dat de regel ware, waarnaar we ons te richten hadden, dan had die kribbe van Bethlehem liever nooit moeten komen. Want als er ooit een oorzaak van veel krijg en bloedvergieten, en even zoo een oorzaak van veel gekrakeel en geschil op aarde ia gezien, dan wel het Evangelie van den Man van smarten, die eens als kindeke in die kribbe neêrlel. En wat meer nog zegt, die Man van smarten had 't zelf er zoo duidelijk, om elk misverstand weg te nemen, by gevoegd. Hij wist wel, dat ze ook hèm zouden aanzien voor een dier valsche troosters, die met „Vrede, vrede!" de wonde wilde bedekken, insteê van die te genezen. En daarom waarschuwde hij zijn jongeren zoo ernstig, alsof hij hun toeriep: „Verstaat mij toch niet mis! Ziet my toch niet aan voor wat ik niet ben. Ik ben niet gekomen, om vrede te brengen op aarde, maar veeleer het zwaard, en om de menschen tweedrachtig te maken!" Ja, zóó tweedrachtig, dat zelfs twee, die hem bei belijden, maar zonder in de waarheid innerlyk saam te stemmen, door den Heiligen Geest zoolang geprikkeld moeten worden, tot ze hem en zijn naam weer hooger durven stellen, dan een valschen, een krachteloozen, een bedrieglijken vree. En vraagt ge waaraan die misvatting dan ligt? Och, waaraan anders, dan dat men van zichzelf en zijn naasten veel te goed en van de zonde veel te oppervlakkig en van haar doorvretenden kanker veel te weinig ernstig denkt! Want, in trouwe, wie eens helder, bij Gods Woord, leerde inzien, wat bajert van hoonende, Gode vijandige machten, èn in den mensch èn in zijn wereld èn in zijn hart, dooreengewoeld liggen, die verstaat het maar al te wel, dat in zulk een slib de sneeuwvlok niet kón neervallen en blank blijven. Of wilt ge zonder beeldspraak, die weet het maar al te bitter, dat in zulk een strijdige wereld de Christus is

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen