Honig uit den rotssteen - pagina 78

74 voor hem, den Zone Grods, de glorie eerst komen, toen hij van die aarde verhoogd was, wat woudt gij dan de glorie dragen en het goud schitteren en de vonken gloren doen, gemeente van dien Man van smarte, zoolang ge nog in de tabernakelen omzwerft en het Jeruzalem dat boven is, ons aller moeder, nog zoekt! Zie toch, voor uw Jezus was er een oogenblik ook op die aarde een Thabor, en zoo is er ook voor u op deze erve een oogenblik van glorie en hoogheid, van eere en schier majesteit geweest, dat het gewaad u blonk als in het licht, en het gelaat u straalde en Mozes en Elia tot u schenen neergedaald, maar ook dat moest als Thabor vluchtig, als Thabor voorbijgaande zijn, een ure van geheel abnormale schittering, om straks u ten troost te zijn en door de herinnering te verkwikken als weer het normale kruis u zou zijn toegekomen, en ge u zoudt hebben neder te werpen gelijk Jes?ia kermt „opdat ze over u gingen als over een straat." En daarom, o dochter Zions, verberg uw gelaat niet, omdat ge niet meer schitteren kunt, maar erken veeleer dat die glorie hier niet kan terugkomen, en laat het ook u de vraag zijn, niet „of het goud is verdonkerd ;" dat moest maar wel en eeniglyk of wat verdonkerd werd nog goud, nog goud van het echte kenmerk is gebleven. En by die vraag, is er dan geen oorzaak voor wie geestelijk op het geestelijke ziet, voor wie als de engelen Grods, het werk der ziele inwendig naspeuren, geen oorzaak voor hem die met u benauwd is in al uw benauwdheden, om van dien binnenkant des levens, van het verborgene in zijn tempel, van het lofwerk dat zijn verlosten moest sieren, anders, maar niet minder droef dan een Jeremia te klagen: Hoe is het goud verdonkerd! Verdonkerd het goud der prediking in de tente des lofs en verdonkerd het goud der gebeden in het huis des gebeds! Verdonkerd het goud der goddelijke wetenschap en der kennisse van de leere Christi in het strydperk der geleerden en in de zalen der wetenschap! Verdonkerd het goud van tucht en orde en ingetogenheid des levens in huis en op de straten! Verdonkerd, helaas, meer nog, het zuivere goud des geloofs en het schitterende goud der hope en dat fijnste goud der liefde, dat eens zoo volheerlijk blonk! En dan, al openen we de harten niet, verdonkerd ook dat goud van het heilgeheim daar binnen, van de inleiding naar den Hooge van die hoogere en teederder genade, die de uitgekeurde zielen met meer dan een kleed bekleedt en ze omhangt met sieraden en in die sieraden fonkelen doet den smaragd van stille nederigheid en het saphyrblauw van een Grod gewijd gemoed. Ja, erger nog, want, o, mijn broeder, mijne zuster, de tijden zijn zoo ontzaglijk ernstig, zelfs bij het verdonkeren van dit al ware nog

—

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen