Honig uit den rotssteen - pagina 40

36 „Och, ze genezen de breuke mijns volks op het lichtste, zeggende: en zie, de vrede is er nietP'' Vrede, vrede! Immers dien bedriegelyken weg, van dat onmanlijk spelen met het heilige, van dat drentelen om de zielen, gaan ook wij op. „Men mag het zoo zwaar en men mag het zoo ernstig niet maken! Jezus' juk En als men Jezus maar in al zyn liefde voor durft stellen, is licht. wat gaat dan meer vanzelf dan te gelooven?" En zoo maakt men het gevoel aan den gang in plaats van de consciëntie wakker te schudden, en spant de hartstochten insteê van de verbrijzeling voor het geloof, en meent dan dat het werk doorgezet is en ykt zijn bekeerden! o. Wie is de man, die ons geslacht eens verlossen zal van dien vloek der oppervlakkigheid! Een vloek die nu zelfs zoekt binnen te sluipen in dat aller verbazendste kunst- en wonderwerk, als God almachtig, in zijn onnaspeurlijke erbarming, een ziel van dood levend maakt. Ei, ei, is dat zoo licht? Graat dat zoo vanzelf? Hangt dat maar eens aan een roerende toespraak? Zet ge daarmee een ziel om? Eukt ge daarmee den valschen levenswortel uit, om er den wortel, die nooit verkankeren kan, voor in plaats te zetten? Is dat zoo maar een zaak waar men slag van moet hebben? Die men van elkander afziet? Die men elkander nadoet? En durft ge dan nog, zonder van schaamte voor Grods Woord te blozen, volhouden, dat dat het geheim is van uw meerdere liefde, van vaster geloof, van meer gebeds? Hoor, „onmogelijk bij de menschen!" dus luidt de gansch andere toon, waarmee uw Heiland, wiens diepen levensernst ge nooit gepeild hebt, u eens voorgoed dat in de lucht blazen van uw lichte vedertjes

—

verleert.

„Onmogelyk!" want de groote zaak moet in de verborgen binnenkamer van dat menschelijk hart plaats grijpen, en bij dat hart kunt ge niet by. „Onmogelijk!" want ge hebt niets dan uw woord, en om dat woord aan te vatten, gelijk gij het geeft, mist dat hart de vatbaarheid. „Onmogelyk!" want ook al greep die ziel uw woord, dan kan ze nog van niets geen iets maken en scheppen wat er niet is. „Onmogelijk!" want die ziel, die ge trekken wilt, zweeft niet in de lucht, maar kleeft -aan de aarde, ligt gebonden met sterke koorden aan de wereld, en Satan houdt ze met zijn vingeren omklemd. „Onmogelijk!" nog eens, want de smet, het gif der zonde is door alles heen gevreten, heeft alles bedorven, heeft heel dien mensch naar lijf verkankerd. Och, dat ge nog een oogenblik dacht het te kunnen, omdat ge de ziel, die ge waandet bekeerd te hebben, nog nooit in haar ware gestalte hadt gezien! Dat ge naar Jezus toch luisteren woudt! Om het eeuwige leven te hebben, moet een ziel gelooven. En „gelooven" dat is niet maar ja zeggen, als gij iets voorzegt, of niets

en

ziel

is

alleen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen