Honig uit den rotssteen - pagina 201

197

LXXXIY. (^routaeïDo^ aan

ïjet

gtfïacgt utaer ftinberen*

Indien ik zeggen zou: Ik zal ook alzoo zoo zou ik trouweloos zijn aan het uwer kinderen. Ps. 73 15.

spreken, geslacht

:

wat den

eenling, den verlatene, den met zijn ziel eenzoo machtig staande houdt, als te weten: Ik hoor by een volk, bij een geslacht, dat het nooit anders of beter verging! Als ge op u zelven alleen bleeft zien, dan zoudt ge het opgeven. Wat is dat ook voor een strijd van een enkel zwak persoon tegen heel die wereld en al die geleerden en die machthebbenden en die toonaangevers in. Zie, ze lachen u uit met uw geloof. Ze halen de schouders op voor uw onnoozelheid. En intusschen genieten zij de wereld; en ze zijn in eere; en ze komen vooruit, en ge kunt het op zijn best merken, dat ze, om hun missen van den Immanuël, iets

Niets

is

er

zaam omdolende

minder hebben.

Toen ge nu pas bekeerd waart, was dat nog het ergste

niet.

Want,

waar, toen dacht ge bij uzelven en een stille stem fluisterde van binnen: Wat nood, laten zij hun deel dan in de wereld hebben, ik heb mijn Grod en zijn Christus en van de liefde van dien Christus de volle genieting. Ben ik niet no^ rijker dan zij? Maar zoo bleef het niet. Eerst ja, in den eersten gloed der ontvonking was er iets onbeschrijflijk schoons en wegsleepends in dat geloofsleven. Zooals het eerste gevoel van warmte van den haard is, als ge verstijfd van koude binnenkwaamt, zoo en nog veel heerlijker gewaarwording hadt gij toen van binnen. Dat was de overgang. Het eerste drinken uit de Fontein der eeuwige wateren. Het gekomen zyn door de Roode Zee en het zien dat Farao verdronk en nu dat juichen diep uit de borst aan den oever. Maar toen kwam de woestijn. Grods Woord had het u wel gezegd, dat het lyden dezes tegenwoordig en tijds niet te noemen is bij de heerlijkheid die dan zal geopenbaard worden^ en de gezant des Heeren had het wel uitgeroepen: wandelen door geloof en niet door aanschouwen. Niet dan „in hope zijn we zalig geworden." Maar ge hadt u aan dat stellige woord niet gestoord en gedacht: Het komt toch wel nu reeds in dit leven. Dat kwam, omdat ge het wezen des geloofs niet verstondt, en nog niet begreept, dat „gelooven" is niets in handen hebben, het omgekeerde voor u zien van wat waar is, en dan op Grods zeggen alleen in de zekerheid, dat het niet is zooals het aan u zich toont, maar gelijk Hij, uw God, het u in zijn Woord voorhoudt. En dat is geen wonder. Want wat geloof is, dat leert men uit geen niet

We

;

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen