Honig uit den rotssteen - pagina 57

53 „Verdriet aan uwen Grod!" doordat ge liefdeloos genoeg zijt om kinderen er by te laten zijn als ge zondigt, zondigt alleen, of zondigt beiden saam, o, vaders en moeders, 't zij door saam te twisten, of saam de waarheid te verkeeren, of saam de wereld te dienen, of in gemeenschappelijk overleg ook voor uw huisgezin zondige dingen aan te houden, die Grod gevloekt heelt en gij daarom haten

uw

moest aan uwen God!" doordien ge ook op uw beurt en op manier de eerste sporen, waarin ge loopen zoudt, van matigheid

„Verdriet liw

rechtvaardigheid en ingetogenheid, verlaten dorst, en in uwen eigen kring een levenstrant invoerdet van weelde en genotzucht en gemak, als in de wereld zonder God geliefd placht te zijn, maar u, Gods kinderen, nooit kan betamen? Ja, „verdriet aan uwen God" bovenal, doordien ge, op al deze paden afdolende, en aan de demonen van eerzucht, hebzucht, benijding en hoe ge verder dezen duivel, wiens naam Ugio is, bestempelen wilt, steeds vrijer den toom vierend, uw kinderen daar ten minste niet buiten houdt, maar ze eer er zelf intrekt, door ze zeer jong deze dingen te laten aanzien en te laten aanhooren ze er, als ze opgroeien, zelfs ongemerkt aan te wennen en aan verslaafd te maken; en, komen ze eenmaal u boven de schouders uitkijken, als deelgenooten in wat Gode een gruwel is, opneemt bij het afspelen van uw innerlijk onwaar, schijnbaar vroom en toch zoo on vroom u en

en

;

hen

gelijkelijk

ontzenuwend en bedervend

spel.

Ik weet niet, misschien heb ik overdreven 't Kan zijn dat we den gang des levens in Jeruzalem te somber inzien, maar ik bid u zelven, als ge zoo telkens en telkens weer van kinderen hooit die juist door dezelfde zonde geestelyk omkwamen, die in het leven van o.

hun

!

moeder altijd gesmeuld had en nooit met ernst was kunt ge dan het ontzaglijk vermoeden weren, dat dat vuur, dat de zielen dezer kinderen ten slotte verteerd heeft, was aangestoken in den huiselijken kring? vader

uitgebluscht,

en

—

XXV.

€tn

tuitte liciirftetn* Die overwint, Ik zal keursteen.

hem geven

een witten

Opent». 2

:

17.

Dat bezielend, tintelend en fonkelend woord van den „witten keursteen" versta men niet verkeerd! Met een edelgesteente dat tot sieraad op de borst wordt gedragen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen