Voor Kinderen.

HËT BEROUW.

III.

Lang niet vroolijk — al zocht ik het te verbergen — kwam ik thuis. Met den donker begon het te waaien en te regenen.

»'t Is een koude wind van avond", zei mijn vader bij zijn thuiskomst; »de luiken zijn toch wel goed dicht? Gelukkig kunnen wij hier nog warm en wel zitten. Ach, die arme lieden, die haast geen vuur hebben en in oude hutten wonen, vol reten en spleten Hoe moeten we niet den Heere danken, die ons nog zooveel schenkt boven anderen!" Ik was lang niet op mijn gemak, want ik dacht aan oude Betje en de gebroken ruit.

Wie weet hoe deze haar nu hinderde! Was ik maar bedachtzamer geweest.

Den volgenden morgen ging ik wat vroeger dan gevfoonlijk naar school. Onderweg liep ik even zijwaarts naar de woning van de oude vrouw. Toen ik niemand bespeurde klom ik op de schutting. Het glas was waarlijk gebroken. Maar men scheen er iets voor gezet te hebben — wat, kon ik niet goed zien.

Toen ik weer langs de schutting liep en de tuindeur voorbijging, kwam daar juist een meisje uit. Ik kende haar heel goed. 't Was het dochtertje van de schooljuffrouw, die daar vlak bij woonde. Door de open deur zag ik nu de gebroken ruit vlak bij, »Hè Lina, " zei ik, en hield me zoo onnoozel mogelijk; »hoe komt dat glas zoo stuk? '' »Och, " was 't antwoord, »dat hebben de kwade jongens gedaan, 't Is wel erg. De oude vrouw is al een paar dagen ziek, en nu zit zij daar in dat gure weer met een gebroken ruit. Moeder heeft mij een kaart gegeven uit de school en die heb ik er zoolang voor gezet. Dat helpt tenminste tegen den tocht."

Ik kon niet laten even het tuintje in te loopen. De kaart voor het venster was er een van die, waarop spreuken uit den Bijbel met groote letters gedrukt stonden en-die in de school hingen, Er stonden twee teksten op.

De eene was maar half te lezen. Doch de andere des te beter. Het was: > De oogen des Heeren zijn aan alle plaatsen."

»'t Zal hoop ik gauw gemaakt worden" zei Lena, »ik heb Betje wat soep gebracht''.

»Zoo", zei ik, en haastte mij weg, ook omdat de klok negen uur begon te spelen, en ik niet te laat mocht komen.

Dien morgen had de meester zeker al weinig moeite met mij. Ik was stil en deed mijn werk, maar eigenlijk waren mijn gedachten bij oude Bet en 't gebroken glas. Het begon mij nu geweldig te spijten, dat ik de oude vrouw had willen verschrikken, vooral nu ik wist dat zij ziek was, en zij door mijn schuld in de kou had gezeten Eindelijk ging de school uit en ik beproefde onderweg naar huis met andere jongens wat te spelen. Maar 't vlotte niet, want telkens kwam de gedachte weer bij mij op aan het kwaad dat ik had gedaan. Ik zag steeds die kaart voor mij met de woorden: „De oogen des Heeren zijn aan alle plaatsen."

Dus zag de Heere mij ook, en ik gevoelde dat ik gedaan had wat in zijn oogen kwaad was.

Al is het meer dan tachtig jaar geleden, ik kan mij nog zeer goed herinneren wat ik toen dacht. Gij hebt, zoo zei ik tot mijzelf, een goed huis en ouders en vrienden, en al wat gij maar behoeft, en toch denkt ge maar alleen aan uw eigen en 't kan u niet schelen of een ander verdriet heeft. En ik begon te bedenken hoeveel ijdele woorden ik gesproken, hoeveel booze dingen ik gedaan had, en hoe vaak de zoogenaamde grappen eigenlijk leelijke streken waren geweest om anderen te plagen Dat alles had ik gedaan zonder mij ooit voor te stellen, hoe de Heere het alles ziet en hoort, schoon ik dat zeer wel wist. Ik had mij altijd voorgesteld, dat de Heere God hoog in den hemel, ver weg was en op mijn doen en laten, mijn leeren en spelen niet lette. Maar nu begreep ik 't anders. Aan alle plaatsen zijn de oogen des Heeren, zoo zei ik bij mij zelf Dus ook hier en in den tuin van Bet. De Heere weet al het kwaad dat ik gedaan heb. — Ik kwam thuis en ging stil zitten wachten, tot het eten werd opgedaan. Weldra kwam vader, en we gingen aan tafel.

A4!V VRifiERS.

A. van D, te K. — De Chaldeeën waren een volk, dat eerst ten noorden van Mesopotamië aan den Tiger, woonde, "maar zich langzamerhand over heel het gewest Mesopotamië uitbreidde, We lezen reeds in Abrams tijd (2000 V. Chr.) van Ur der Chaldeeën. Waarschijnlijk hebben zij er reeds vroeg het rijk van Babel gesticht, schoon 't ook wezen kan, dat de Chaldeeën eerst tot macht kwamen onder Nabopul asser, den vader van Nebukadnezar (650 v. Chr.) In elk geval waren zij onder dezen vorst het heerschende volk.

Zij hadden zich met ijver op de sterrekunde en andere wetenschappen toegelegd, zoodat het woord Chaldeeër ook de beteekenis kreeg van wijze, sterrekundige, waarzegger. Dit vindt men in het boek Daniël duidelijk beschreven.

En als vriend v. D. nu vraagt welke taal die I Chaldeeërs spraken, en welke taal'dus de jongelingen, die uit Kanaan waren weggevoerd, moesten leeren, dan is 't antwoord, Chaldeeuwsch.

Dat was de taal, die de Assyriërs spraken, en die later met een andere, de Arameesche, werd vermengd, ja er door werd verdrongen. Enkele deelen van het boek Daniël zijn in die meer gemengde taal geschreven, welke de Jo den tijdens de ballingschap leerden kennen.

(Vriend v. D. zal echter goed doen^ vóór hij zulke diepe zaken ophaalt, eerst nog eens wat aan zijn moedertaal te doen, die ook nog niet zoo geheel zuiver door hem geschreven wordt)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen