Men begint, en terecht, de bijvoeging

Amsterdam, i Maart 1889.

van , /doleerende" kerken, of kerken „ia doleantie", almeer weg te laten.

Dit moet wel.

De bijvoeging „doleerende" of nin doleantie" toch strekte alleen, om den toestand aan te duiden, waarin de plaatselij*^ke kerk zich bevindt. ^ Dezelfde kerk kan de eene maal in het volle bezit en genot van de haar toekomende rechten zijn; maar ook de andere maal van het genot dezer rechten zijn verstoken.

Nu voerden onze vaderen de gewoonte in, om van een kerk, die van het genot harer rechten verstoken werd, te ze^^gen: Ze doleert, ze is in staat van doleantie.

Kreeg ze dan later het genot van die rechten terug, dan hield deze doleantie op.

Er kan dus geen de minste twijfel over bestaan, of alle Gereformeerde kerken, waar ook, die van het volle genot van de door haar gepraetendeerde rechten verstoken waren of zijn, verkeeren in staat van doleantie.

Zelfs voor zoover de Christ. Geref. kerken nog de praetentie blijven volhouden, dat zij, in wat plaats ook, de wettige voortzetting zijn van de aloude|Gereformeerde kerk in die stad of in daf dorp, en toch de rechten die aan deze historische kerk toekwamen, haar niet worden gegund, verkeeren ook deze kerken in staat van doleantie.

Toch blijft men dit er niet altoos bij-Hit bijzeggen komt alleen zoolang te pas, tot het een zaak van genoegzaam algemeene bekendheid gev/crden is.

Een kind dat vader en moeder verloor, heet niet altoos wees. Dan toch zou heel de maatschappij, op zeker aantal jaren gekomen, één groot v, (eeshuis zijn.

Iemand die ziju fortuin verloor, en dus zich behelpen moet, zal de eerste keeren dat hij zijn kennissen ontmoet, dit er bijzeggen, opdat ze.geen valsche voorstelling van zijn positie hebben. Maar is het een jaar vet der, dan weet ieder dat, en zwijgt hij er van.

En zoo nu ook is het, bij derde van vergelijking, met onze kerken. Ieder weet thans, heel het land door, dat de door haar gepraetendeerde rechten, haar op aHerlei manier betwist en onthouden worden, en dat zij derhalve in staat van doleantie-/Aya.

Maar juist daarom verviel dan ook voor ons alle reden, om er dit nog telkens bij te zeggen.

En dat te meer, nu sommige tegenstanders de logische fout begaan, om uit „doleerend" een naam te maken, en als ware doleerend onze doopnaam, onze kerken „Doleerende kerken" te noemen.

Dit toch is zoo onjuist mogelijk, en wordt in de hand onzer bestrijders een wapen, om onzen' oorsprong en onze herkomst en daarmee onzen eigenlijken naam van Ned.

Geref. kerken te verbergen.

Maar natuurlijk, daar mogen wij de hand niet toe leenen; want het is ongerechtigheid.

En het is om die reden, dat meerdere kerken nu reeds elke bijvoeging van „doleerend" of „in doleantie" voorgoed geschrapt hebben.

Een voorbeeld dat wel spoedig allerwegen navolging zal vinden.

Alle bijvoeging kan nu wegvallen.

Onze kerken zijn en blijven eenvoudig: de Nederduitsche Gereformeerde kerken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen