Door het uitkomen van de Hand. der

Chr. Geref. Synode te Katnpen (verschenen bij D. Donner te Leiden), kregen we kennis van het schrijven door den beminden en hooggeachten broeder Jonkheer Elout van Soeterwoude, aan deze Synode toegezonden.

Reeds in een vroeger nummer wezen we op dit schrijven, en spraken den wensch uit dat het publiek mocht worden. Thans is het ons een genoegen, het aan onze lezers te kunnen voorleggen.

Het luidt op blz. 38 v.v. van genoemde Hand. aldus: Aan de Synode der Christelijk Gerejormeerde kerk te Kampen.

Hoog Geëerde Heeren I Niet zonder schroom waagt het een der jongste, ofschoon in jaren meest gevorderde leden uwer Kerk, die niets heeft kunnen doen en tegenover de welwillende opname slechts erkentelijkheid in een vijftigjarige broederlijke betrekking stellen kan — het woord tot U te richten.

Die schroom wordt echter overwonnen door het gewicht der zaak dat hem dringt — de vereeniging namelijk van de beide deelen der Gereformeerden in ons Vaderland.

Met hooge blijdschap heeft de ondergeteekende vernomen, dat de Deputaten beiderzijds het reeds eens waren geworden, zij 't ook dat lw£e hunner op een enkel punt nog bezwaar hadden, maar evenzeer met diep leedwezen bespeurd, dat dit teedere punt »het nog doorgaan met oprichten van l-oleerende Kerken, " de gewichtige zaak zou kunnen doen afspringen.

Naar zijn ootmoedige overtuiging kan hij aannemen, dat dit sdoorgaan" voor vele broederen aanstootelijk kan zijn, doch evenzeer dat het in geen geval de zaak mag doen afspringen. — Immers practisch zou zich het geval slechts op zeer enkele plaatsen kunnen voordoen, terwijl door het beding van combinatie, dat door Utrecht is toegegeven, alle gevaar van verdeeldheid is afgesneden. Mocht zelfs het punt voor sommigen een conscientiezaak wezen, dan bedenke men toch gehouden te wezen inzake van consciëntie liever iets te veel dan te weinig te doen.

Den ondergeteekende komt het voor, dat de Kerken van Utrecht blijk hebben gegeven van hare waardeering en zucht tot samenwerking, zoo door het besluit omtrent het Synodaal Convent, de brieven van de Kerkeraden aan de Kerkeraden, als door het opzoeken van de Kampensche broeders, de gehouden Conferentie, het initiatief van Deputaten te benoemen, den toon in alle officieele stukken en de toetreding tot de Concept-Statuten.

Overigens gelooft hij dat, zoo men eenmaal vereenigt, zal straks tegenstelling wegvallen en het bezwaar nier meer gevoeld, terwijl dit bezwaar in de ééne schaal gelegd zijnde, en in de andere het eminent belang »het vereenigen namelijk van het Calvinistisch Nederland", er nauwelijks ook maar voor één oogenblik aarzeling bestaan kan.

Vergist zich de ondergeteekende niet, dan staat hier op het spel beëindiging van een heilloozen broederstrijd, gezondmaking beiderzijds, door het samenvoegen van twee deelen der Kerk, — de groote invloed op wetenschappelijk gebied van verspreide krachten en de deeling van den arbeid; — de meerdere invloed óp de maatschappij door de hoogere beteekenis van zulk eene samenbinding der Kerk ; — de machtige invloed in den Staat door een vereenigd optreden, zoowel inzake 168 der grondwet, als op de richting van het regeeringsbeleid, zendingswezen en wat niet meer.

Behoort niet hierbij nog te worden gewezen op den kostelijken invloed, die het samenleven hebben zou, daar toch alleen hierdoor gereformeerde school, gymnasiën enz. mogelijk en denkbaar zouden wezen ; maar ook het zedelijk leven evenzeer als puriteinsche wandel zouden daardoor kunnen worden bevestigd en werking hebben op het van lieverlede overkomen der in het Synodaal Genootschap gebleven Gereformeerden.

Is het niet aan te nemen, dat met de Gereformeerde Kerken in Amerika, Afrika en Schotland een band zou worden versterkt, die anders teloorgaat ?

Zeker blijft 't aan te raden om te beproeven of van de zijde van Utrecht iets kan worden toegegeven, maar bleek dit niet te kunnen, zou dan ten opzichte van dit ééne punt al het opgenoemde op het spel moeten worden gezet ?

Voor den ondergeteekende is ééne zaak met velen uwer hem zeker gemeen — de overtuiging in Augustus 1886 uitgesproken: hoe het naar Gods Woord plicht is, dat alle gemeenten en bijzondere geloovigen, welke de oudejbelijdenis dezer landen liefhebben en ter practijk wenschen te brengen, tezamen zich vereenigen in ééne ook voor de wereld zichtbare en tegen het ongeloof en halfgeloof dezer dagen krachtige gemeenschap, onder de leiding en tucht des Heiligen Geestes, en in de machtsbetooning van het Koningschap des Heeren Jezus Christus. Voor hem is dit, gelijk werd uitgedrukt in «Verklaring aan de Hervormde Gemeente in Nederland'', een zaak des gebeds geweest en gebleven.

En met het oog op den Heer der Gemeente durft hij U, Hoog Geëerde Heeren, ootmoedig en dringend bidden door de ontfermingen Gods, die alles overwegende belangen uwer geheiligde aandacht aan te bevelen in de hoopi dat de liefde en de gehoorzaamheid Gods tot de zijns inziens eenige geoorloofde en Gode welbehagelijke beslissing zal leiden.

De ondergeteekende heeft de eer, jU. H.

Geëerde Heeren, van zijn hooge achting en broederlijke liefde in Jezus Christus de vernieuwde betuiging aan te bieden.

's Gravenhage, Januari 1889.

Ook dit schrijven zal een der belangrijkste Actestukken in den loop der onderhandelingen blijven.

Mogen ook wij Jonkheer Elout van Soeterwoude dank zeggen voor zijn geëleveerden toon, voor zijn hartelijke waardeering en voor zijn broederlijk vermaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen