In het Synodaal genootschap

Amsterdam, 22 Maart 1889.

In het Synodaal genootschap staan op dit oogenblik een driehonderd predikantsplaatscn vacant.

Door elkaar genomen mag de bijdrage uit 's Rijks kas voor deze predikantsplaatsen op ruim f 800 begroot.

Saam vertegenwoordigen deze vacatuurpenningen, voor zooverre zij uit 's Rijks kas vloeien, dus eene som van ± ƒ240, 000.

Waarbij dan nog komen de vacatuurpenningen uit kcrkvoogdijkassen, pastoraliën en toelagen der gemeente, die men door elkaar op minstens f 400 per plaats mag stellen. Saam f 120, 000. Aan vacatuurpenningen wordt derhalve thans een som genoten van. tusschen de drie en vier tonnen gouds.

Voor deze drie a vier ton wordt feitelijk niets gepresteerd. Immers, wie anders thuis tweemaal preekte, preekt nu, eens thuis en eens in de vacature. Dus ook twee malen.

En wel komt er dan bij het houden van catechisati'e in de vacante gemeente; maar hier staat tegenover, dat men voor één beurt thuis en één beurt in de vacature met êéne predicatie klaar is, terwijl men anders, thuis twee malen predikende, twee predicatiën heeft v& or te bereiden, op te stellen en te memoriseeren.

Komt er dus al voor catechisatie een dag bij, voor de predicatie gaat er een dag af. De slotsom blijft dus gelijk. En zelfs de dag voor catecfiisatie eischt m in der inspanning.

Doch dit is het niet, waarop wc wijzen wilden.

Meer van belang is dit. In sommige ringen is thans, dank zij de vacatuurpenningen, het traktement van den predikant bijna verdubbeld, soms meer dan dat.

Gebeurt dit nu een enkel jaar, zoo steekt d? ar geen been in. Eén zwaluw maakt geen zomer. En om een ruimer inkomen van een enkel jaar verandert men zijn voet van leven niet. Zelfs kan zulk een extraatje een enkel jaar goed doen, om bij het toch niet te ruim bestaan, eens een tekort aan te zuiveren, in een extra-uitgave te voorzien, of gesleten huisraad te vernieuwen. Desnoods om de bibliotheek wat aan te vullen; wat lang niet altoos weelde is.

Maar anders wordt dit, zoo deze verdubbeling van inkomen jarenlang aanhoudt, en uitzicht biedt van nog vele jaren te kunnen voortduren.

Dan verandert men zijn voet van leven wel. Men raakt aan ruimer bestaansmiddel gewoon. En richt er zich ongemerkt op in.

En dit nu brengt het groote gevaar met zich, dat, als straks deze vacaturen vervuld worden, en de vacatuurpenningen blijven uit, en het inkomen slinkt weer op de helft, een bang gevoel van teleurstelling ­in menige pastorie zal binnensluipen.

Volgt hier niet uit, dat deze wijze van uitbetaling der vacatuurpenningen niet goed is.'

r­ De vacante gemeente betaalt haar traktement voor een volledigen dienst. Niet voor een dienst die slechts voor hoogstens één vierde wordt waargenomen.

En zou het nu, met het oog hierop, niet stichtelijker en billijker zijn, dat men bij vacaturen die langer dan één jaar aanhielden, b. V. de helft voor de waarneming van den dienst uitbetaalde, en de helft bestemde voor andere doeleinden van kerkelijken aard, o. a, voor het steunen van jongelieden bij hun studie, opdat men daardoor het getal vacaturen minderen kon.

We brengen dit belang ter sprake niet enkel met het oog op de vacaturen in het Synodaal genootschap, maar principieel voor alle kerken.

Vacant of niet vacant, elke kerk behoort haar traktement op te brengen, hetzij groot hetzij klein, en bij ontstaan van vacaturen of voortduur van vacaturen, dient er voor het vacatuurgeld een regel te gelden, die kerkelijk verantwoord is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen