Amsterdam, 14 Juni 1889.

Op den langen weg verlieze toch onzer het doel uit het oog. geen

Ons doel was nooit, noch kan ooit zijn, om op kerkelijk terrein te liefhebberen, door elk in onzen eigen trant een kerkelijke groep te vormen.

Het is ons allen saam toch om de ééne kerk van Christus te doen.

Tot die kerk van Christus belijden we te behooren en er een levend lidmaat van te zijn, en eeuwig te zullen blijven. En al onze kerkelijke strijd strekt uitsluitend, om deze kerk van Christus tot openbaring te brengen. Vooreerst omdat de eere des Heeren dit vordert. Ten tweede omdat we voor ons zelf en onze gezinnen zulk een openbaring der kerk noodig hebben. En ten derde, omdat we zoeken de gemeenschap der heiligen.

Is nu, krachtens onze historie, de kerk van Christus hier te lande eenmaal van dwaling gereformeerd, maar daarna weer als straf voor onze zonde misvormd of gedeformeerd, dan bezielt natuurlijk elk kind van God de lust en de drang, om aan die misvorming weer een einde te maken, den ouderen beteren vorm terug te brengen, en in dien ouden vorm nog bovendien datgene te verbeteren, wat oorzaak van het later ingeslopen kwaad bleek, en door de ontwikkeling der tijden geeischt wordt.

Zoo wil dan een iegelijk onzer de kerk van Christus weer in haar gereformeerde gestalte zien optreden, en in overeenstemming brengen met den eisch van onzen tijd, en aller doel is en blijft om in die Gereformeerde kerk saam te leven met een iegelijk die met ons de Gereformeerde belijdenis is toegedaan.

Instemming met iemands particuliere inzichten vraagt daartoe niemand. We zijn niet van Cephas of ApoUos, maar van Christus.

En al kan het nu niet anders, of we bewandelen, naar onze menschelijke be. krompenheid bij dat reformeeren der kerk van Christus eigen wespen, toch blijven we daarom wel terdege waardeeren, wat anderen op hun wijs doen, mits het maar strekke naar het ééne doel, om heel de kerk van Christus voor zoover ze in deze landen is, zich weer in Gereformeerde gestalte te doen openbaren.

Vooral tegen één kwaad moet gewaakt.

Onzer aller basis en uitgangspunt is altijd en moet altoos blijven onze aanhoorigheid tot de kerk van Christus. Alleen daaraan ontleenen we ons recht van spreken en handelen. Voor die kerk alleen komen we op. Een iegelijk onzer zoekt dddrin en daó.rin alleen zijn qualificatie.

Maar is dit zoo, dan is ook elke daad geoordeeld, waardoor we den band miskennen zouden, die ons in deze ééne kerk van Christus bindt aan allen die door Christus zelf in deze kerk zijn ingelijfd.

Dit is het nieuwe gebod dat de Christus ons gat, dat we deze machtige broederschaar met een geheel eigenaardige liefde zouden aankleven.

En al trekt nu kerkelijke scheuring en splitsing in deze liefde nog zoo diepe scheur toch moet ze altoos weer aangroeien. ' En of een kind van God, dat kerkelijk Gereformeerd leven wil, nu afgescheiden is of Ledeboeriaan wordt genoemd, doleert of Synodaal is, dat ontslaat ons van dezen eisch der broederliefde niet. Die allen zijn en blijven, mits ze in de kerk van Christus zijn ingelijfd, broederen naar wie de liefde van het hart moet, uitgaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen