Ons trof dezer dagen een advertentie van

het Java-Comité, waarboven stond: „Afvaardiging en inzegening vanwege het Java-Comité, van den heer H. v. d. Spiegel tot zendeling-leeraar onder de Madoereezen."

Te meer daar we juist gelijktijdig een verslag ontvingen van een samenkomst der Ned. Zend. Vereeniging, gehouden op 30 Mei jl., waarin o. a. het volgende voorkwam: Gez. 50 VS. 4 werd gezongen, waarna de plechtige ordening tot zendeling plaats had van br. A. De Voogd, kweekeling der vereeniging.

Dit werk was opgedragen aan Ds. G. J. Vos F.Lzn., lid van het hoofdbestuur en predikant alhier, terwijl aan de handoplegging deelnamen twaalf predikanten, zoo van hier als elders.

Een woord van br. Van der Valk, gevolgd door een van den jeugdigen zendeling, besloot de plechtigheid, die afgewisseld werd met het zingen van Ps. 134.

De zaak is dus deze, dat in Rotterdam de heeren Ds. G, J. Vos en twaalf predikanten door handoplegging gemeend hebben een zendeling tot leeraar in de kerk van Christus te kunnen ordenen; terwijl het Java-Gomité oordeelt dat eenigesaam" gekomen predikanten een zendeling tot leeraar in de kerk van Christus kunnen m-zegenen.

Denkt men dit wel in, dan ligt hierin opgesloten, dat een predikant ^^w bijzonder soort persoon is, die, ook waar hij geheel buiten het verband met zijn kerk optreedt, door handoplegging een ambt kan mededeelen, of de gave voor het ambt kan doen overgaan. Iets wat desnoods in een Roomsche omgeving denkbaar is, maar op Protestantsch terrein uiteraard niet kan.

En ook ligt er in, dat een particuliere vereeniging de taak der kerk kan vervullen, en als zoodanig ambten kan in het leven roepen.

Tegen beide dwalingen nu kan nieternstig genoeg gewaarschuwd.

De ambten zijn kerkelijk en bestaan alleen in de kerk. Buiten de kerk zijn ze ondenkbaar. Een particuliere vereeniging dus, die zich dus inbeeldt ambten te kunnen verkenen, grijpt in wat der kerke is en tast het beginsel zelf der kerk van Christus aan.

En evenzoo, de handoplegging heeft alleen zin en beteekenis voor kerkelijke personen in hun kerkelijke bediening, zoo ze op last van hun kerk handelen. Hier moet dus verandering in komen.

Reeds Dr. Schwartz wees er in 1857 op, hoe noodzakelijk het was om op het zendingsgebied terug te keeren tot zuiverder en juister beginsel.

Hij schreel destijds: Terwijl wij dus met geloovigen* in andere kerken in liefde wenschen verbonden te zijn, gelooven wij voor ons een bepaald Gereformeerd standpunt te moeten innemen.

Ter voldoening aan deze behoefte richten wij een nieuwe vereeniging op, hoezeer het ons bekend is, dat er onlangs twee vereenigingen zijn ontstaan, en ook hier en daar een plaatselijke vereeniging, hulpgenootschap of gemeente zich tot zelfstandige werkzaamheid heeft aangegord. Velen zullen meenen hierin te zien een betreurenswaardige verbrokkeling van krachten. Wij antwoorden daarop, dat de door ons beleden beginselen ons bestaan genoegzaam wettigen. Evenwel begeeren wij niets vuriger dan vereeniging. Om hiertoe echter te kunnen geraken, moet men allereerst bestaan en duidelijk het beginsel uitspreken, waarvan men wenscht uit te gaan, opdat de vereeniging kunne gebouwd worden op erkende beginselen, en zulks geschiede in geest en waarheid, tegenover de schijnbare eenheid van het Nederl.

Zendelinggenootschap. Waar wij, bij het meest oprechte streven naar vereeniging, deze niet kunnen tot stand brengen, wenschen wij een liefderijke samenwerking met die vereenigingen, welke in de waarheid gegrond zijn.

Ons doel is meer omvattend dan dat van vele andere genootschappen. Ook wij houden ons overtuigd, dat op de Nederlanders bij uitnemendheid de verplichting rust, om het Evangelie der zaligheid in hun eigen koloniën te verkondigen.

Evenzeer mogen de Israëlieten, evenals hier te lande, ook in de Overzeesche bezittingen, van het Evangelie niet verstoken blijven.

Desniettegenstaande zouden wij niet gaarne een jongeling, die zich bijzonder opgewekt gevoelde, om in China, Japan of elders het Evangelie te verkondigen, afwijzen. Ons hoofddoel blijven evenwel de Nederlandsche koloniën.

Een Gereformeerde Zendingvereeniging kan geen anderen grondslag hebben dan de belijdenis der Gereformeerde kerken. Wij plaatsen de belijdenisschriften noch boven, noch naast het Woord, maar. vinden in dezelve het antwoord der gemeente op de getuigenis van God in zijn Woord, dat alleen onfeilbaar is.

Op dezen weg nu moet voortgegaan, gelijk de Vereeniging door Dr. Schwartz in 1859 gesticht, dit alreeds deed. Thans leidt ze wel zendelingen op en geefc hun teerkost op hun weg, maar ze hield op zelve te ordenen.

En nu denken we er natuurlijk niet aan, de andere Vereenigingen hard te vallen over haar onkerkelijk bedrijf. Ze zijn hiertoe eenvoudig gekomen door het voorbeeld van buitenlandsche genootschappen, en doordien de kerk de zending verwaarloosde.

Maar het is dan toch goed, om deze broederen voortdurend op dezen misstand te wijzen, opdat ze óf ons van ongelijk overtuigen, óf zich regelen naar den eisch van het beginsel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen