Amsterdam, 20 Dec. 1889.

Te Achlum in Friesland is weer een kerkelijke tragedie afgespeeld, v/aarover de liefhebbers des Heeren zich niet genoeg kunnen bedroeven.

In het Synodaal genootschap is ook een afdeeling Achlum, en in dit Achlum hadden zich vijftien Modernen aangemeld om tot den Disch des heiligen Avondmaals te worden toegelaten.

Maar hier wilde de plaatselijke Synodale kerkeraad niet aan.

Er zaten in dien kerkeraad mannen, die nog wel onhelder over de heerschappij van Koning Jezus in zijn kerk dachten, maar toch een sterksprekend besef hadden, dat loochenaars van den Christus niet aan den Disch des Nieuwen Verbonds hooren.

Er wierd dus over beraadslaagd, en het einde der debatten was, dat men weigerde.

Het was in 1884, lang vóór het Conflict.

Predikant was destijds Ds. Godefroy, die sinds naar de Transvaal vertrok.

En toen is men natuurlijk het bekende spelletje begonnen. Van den kerkeraad naar het classicaal bestuur, van het classicaal naar nog een hooger bestuur. Eerst een missive, toen een protest, toen een commissie. Nog een brief en weer een brief. Een lief woord en een dreigend woord. Haast was er niet bij. De zaak kon gerekt.

Gerekt in den treure. En zoo bleef deze Achlumsche quaestie hangende en slepende, en rolde van loef naar lij, altoos wachtende op het oogenblik, dat de Achlumsche Synodale kerkeraad genoeg in personeel veranderd en diep genoegzaam gedemoraliseerd zou zijn, om eindelijk het hoofd in den schoot te leggen, en de vijftien loochenaars van den Christus als leden van zijn kerk te boeken.

Thans, nu Ds. W. H, Snethlage in de Synodale kerk te Achlum predikant is, schijnt dit punt eindelijk bereikt te zijn.

Althans de liberale bladen, voor wie zulke berichtjes buitenkansjes zijn, meldden dezer dagen, dat de Achlumsche kerkelijke quaestie geëindigd was, en wel met het inschrijven van de moderne leden.

En zoo zal van lieverlee alles in dit Genootschap in den reglementairendoofpotgaan.

Wat nu te Nieuwerkerk en te Zwijndrecht voorvalt bewijst hier niets tegen, want én Ds. De Mol Moncourt én Ds. Knol zijn mannen broederen, die den moed bezitten, om het zv/aarst te laten wegen wat het zwaarste is, en als het er op aankomt desnoods hun kop op het blok te leggen; en dus allerminst van zins om voor een Synodale hiërarchie uit den weg te gaan.

Maar de overige belijders des Heeren in dit Genootschap, ^ die zulk een aanmerkelijk deel van huiï karakter hebben ingeboet, en zich te kwader ure door de Synodale organisatie hebben laten demoraliseeren, zijn de zenuw hunner kracht kwijt!

Wat zullen ze dan doen.'

Van tweeën één natuuilijk.

Of zoo stil als een muis in een hoek zitten en geen vin roeren. De positie der benepenen. Of wel kerkelijk antinomianisme gaan drijven, d, w. z. van alle daken predi­ ken dat de organisatie van 1816 de bron en oorsaak van al het kwaad is, en voorts voor deze organisatie in de practijk de knie vol eerbied buigen.

Nu is noch van deze benepenen, noch van deze antinomianen, die de éénen in het Kerkelijk Weekblad, de tweeden in de Gereformeerde Kerk hun orgaan bezitten, voor de eere van Christus onzen Koning ook maar iets te hopen.

Bij beiden staat dit vast, dat de Doleantie moet gebrandmerkt en de Synode in Den Haag wel nist bewierookt, maar dan toch gesteund.

En dit nu is voor de toekomst van ons vaderland van zoo onberekenbare schade.

Wat we noodig, broodnoodig hadden, was karakter, was geestdrift, was manlijk moed betoon.

En zie, bluschwater is het eenig geneesmiddel dat de heeren van dit tweeërlei gild in hun kerkelijke apotheek verkoopen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen