Voor velen blijft het nog altoos moeilijk in te zien

Voor velen blijft het nog altoos moeilijk in te zien, waarom het Sacrament alleen door de Dienaren des Woords mag worden uitgereikt en toebedi#hd; en waarom ouderlingen deze plechtigheid niet evengoed kunnen verrichten.

Men zegt toch, en niet ten onrechte, voor den Dienst des Woords is langdurige opleiding en bijzonder onderzoek noodig; maar niet voor den Dienst der Sacramenten, Daar studeert men niet voor. Daar wordt men niet in geëxamineerd. Zoo duidelijk als het dus is, dat iemand zonder die studie en dat examen den Dienst des Woords niet kan waarnemen, zoo onverklaarbaar is het, waarom een ouderling geen Sacrament zou kunnen bedienen, daar het toch een handeling geldt waarbij het uitsluitend aankomt op het lezen van het formulier, het spreken van eenige vaststaande woorden, en het verrichten van een doodeenvoudige handeling.

Deze bedenking is dan ook volkomen uist, en voor hen die oordeelden dat b, v. de heilige Doop in de plaatselijke kerk inlijft en lid van een genootschap maakt, onweerlegbaar.

Op dien grond hebben we zelven voor aren het Synodale denkbeeld geridiculieerd, om kapelaans aan te stellen, die lleen niet de macht bezaten de Sacramenen te bedienen.

Maar niets is lichter dan deze bedenking e weerleggen, zoodra men zich op het standunt der belijdenis stelt, en in de Sacraenten teekenen ziet niet van een plaatelijke kerk of van een genootschap^ maar an het Genadeverbond, en dus van de lgemeene Christelijke kerk.

Immers dit is juist het principieela onderscheid tusschen een Dienaar des Woords en een ouderling, dat de ouderling het ambt alleen bezit en oefenen mag in zijn laatselijke kerk, maar dat een Bedienaar des Woords zijn ambt ook bedienen magin elke andere kerk.

Een ouderling van Voorthuizen, die in e kerk van Amsterdam ouderlingendienst ilde verrichten, zou zich belachelijk ma-

ken. Als daarentegen de Dienaar des Woords van Voorthuizen in de kerk van Amsterdam optreedt om het Woord te bedienen, geschiedt er iets zeer gewoons.

De zaak staat dus zoo, dat de Dienaar des Woords in zeker opzicht een generaal ambt bekleedt, en de ouderling een uitsluitend plaatselijk ambt. En hieruit nu volgt, dat die zaken, die niet aan de plaatselijke kerk hangen, maar de algemeene kerk raken, alleen kunnen bediend worden door de Dienaren des Woords en niet door de ouderlingen.

Want het is wel waar, dat onze vaderen in sommige bijzondere gevallen verklaarden, dat een kerkeraad aan een der ouderlingen opdragen kon, om den heiligen Doop te bedienen, maar dit raakt den regel niet.

Dit ziet enkel op zeer buitengewone gevallen, waarin het onmogelijk bleek in langen tijd een dienaar des Woords te erlangen.

De regel is en blijft, dat alleen & e: generale ambtsdrager, d, i, de Dienaar des Woords, datgene kan verrichten wat de generale belangen der algemeene kerk betreft; en dat de plaatselijke ambtsdrager, d. 1. de ouderling, alleen die aangelegenheden kan waarnemen, die van plaatselijken aard zijn.

Niet natuurlijk, alsof de Dienaar des Woords een soort heiliger man was, met een Sacramentsbrevet. Nooit toch kan de Dienaar des Woords Doop of Avondmaal, of ook het Woord bedienen, dan volgens last van den kerkeraad. Maar hierin verschilt hij van de ouderlingen, dat hij bij de plaatselijke kerk de algemeene kerk representeert en de ouderling niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen